ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ!

30 χρόνια πριν, μια αυθεντική επαναστατική πρωτοβουλία πρωτοπόρων δυνάμεων της νέας γενιάς και των εργαζόμενων έδωσε διέξοδο στη συσσωρευμένη οργή και στις αγωνιστικές αναζητήσεις ευρύτερων λαϊκών μαζών και οδήγησε στη μεγάλη λαϊκή εξέγερση του Νοέμβρη. Αξιοποίησε τα αδιέξοδα του ιμπεριαλισμού και της αμερικανοκίνητης χούντας (πρώτη μεγάλη μεταπολεμική οικονομική κρίση, όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών και ενδοαστικών αντιθέσεων), τους επαναστατικούς αγώνες των λαών (Μάης του ’68, Πολιτιστική Επανάσταση, αγώνες των λαών στη Μ. Ανατολή, νίκες των λαών της Ινδοκίνας). Παραμέρισε εκείνες τις ημέρες τις αντιλήψεις της «ειρηνικής μετεξέλιξης» με επικεφαλής την αστική αντιπολίτευση, τις ιδέες και τις δυνάμεις της ήττας, της υποταγής και της ενσωμάτωσης• για να εξευτελίσει όσα παρουσιάζονταν ως «εφικτά» και να υλοποιήσει όσα θεωρούνταν «ουτοπία», τινάζοντας στον αέρα τα σχέδια για την «ομαλοποίηση»-στερέωση του χουντικού καθεστώτος• για να ξαναζωντανέψει τις επαναστατικές παραδόσεις, τα οράματα και τους στόχους των εργαζόμενων και των νέων• για να οδηγήσει στην κατάρρευση της στρατοκρατίας με το πραξικόπημα Σαμψών και την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο, λίγους μήνες αργότερα. Το Πολυτεχνείο χαράχτηκε στη λαϊκή συνείδηση ως κορυφαία στιγμή στη νεότερη ιστορία του νεολαιίστικου, εργατικού και λαϊκού μας κινήματος.
Ωστόσο, την έλλειψη συγκροτημένης και ισχυρής επαναστατικής διεξόδου αξιοποίησαν τότε οι δυνάμεις του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου για να λεηλατήσουν και να καπηλευτούν τους αγώνες και τις θυσίες της λαϊκής εξέγερσης, επιβάλλοντας τη δική τους «μεταπολίτευση». Διακηρύσσοντας στη συνέχεια την παρακμή του Πολυτεχνείου, οι παρακμασμένοι κάθε απόχρωσης προσπάθησαν να πνίξουν ακόμα κι αυτόν τον αγωνιστικό γιορτασμό του. Αδίστακτοι κονδυλοφόροι και τηλεοπτικοί αστέρες όλων των ΜΜΕ κοίταξαν να αξιοποιήσουν κάθε πιθανή συκοφαντία και προβοκάτσια, για να σβήσουν τη φλόγα των μηνυμάτων της εξέγερσης.
Κι όμως, 30 χρόνια μετά το Νοέμβρη, αυτό που αμφισβητείται δεν είναι η λάμψη της μεγάλης εξέγερσης… Αυτό που πραγματικά μπαίνει στο στόχαστρο ξανά είναι η αντεργατική και αντιλαϊκή πολιτική του κεφαλαίου και της ιμπεριαλιστικής «νέας τάξης», της όλο και πιο αντιδραστικής μετάλλαξης του σημιτικού «εκσυγχρονισμού». Αυτό που αποκαλύπτεται σήμερα, χωρίς ίχνος προοδευτικού οράματος και ελπίδας για το λαό, είναι ο δικός τους «γαλαζοπράσινος»-αντιδραστικός δικομματισμός, η αντιλαϊκή πολιτική τους:

• των ιδιωτικοποιήσεων και της μαζικής ανεργίας, που θα πάρει εκρηκτικές διαστάσεις μετά τους Ολυμπιακούς του 2004 και το τέλος του Γ΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης. Της γενικής επέλασης Κυβέρνησης-Ε.Ε.-κεφαλαίου για τη γενίκευση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, την ισοπέδωση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων• της εξοντωτικής ακρίβειας του ευρώ• του ξεκληρίσματος της φτωχομεσαίας αγροτιάς• του 22% του λαού που ζει σήμερα κάτω από το όριο της φτώχειας.
• Της κατεδάφισης του όποιου «κοινωνικού κράτους» από τη μια, και της προκλητικής σπατάλης για τους Ολυμπιακούς της μίζας και της περιβαλλοντικής καταστροφής από την άλλη. Της ολοκληρωτικής εμπορευματοποίησης-εξαθλίωσης για παιδεία και υγεία. Των εκατοντάδων χιλιάδων παιδιών εκτός μέσης εκπαίδευσης, της μετατροπής των πτυχίων των ΑΕΙ σε διαβατήρια για την «απασχολησιμότητα» και την ανεργία.
• Της «ισχυρής Ελλάδας»-προγεφύρωμα στον βρώμικο «προληπτικό πόλεμο» των ΗΠΑ κατά του Ιράκ και όλων των λαών της περιοχής• της «ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε» ως διχοτομημένου κράτους-προτεκτοράτου με το σχέδιο Ανάν• της ολόπλευρης ΝΑΤΟποίησης του Αιγαίου• τέλος, της πλήρους ευθυγράμμισης με το νέο αντιδραστικό ευρωσύνταγμα, της αντιδημοκρατικής «θωράκισης» των πολυεθνικών, της ανισοτιμίας, των τρομονόμων, του ρατσισμού, με την καταστολή (συνεχίζεται η παράνομη και εξοντωτική φυλάκιση των 7 διαδηλωτών της Θεσσαλονίκης), το ευρωφακέλωμα, τον Ευρωστρατό των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ! Μαζί με τα Πολυτεχνεία της σύγχρονης εποχής, από το Σιάτλ, τη Γένοβα και τη Βαρκελώνη μέχρι το Αρχεντινάσο, τη Βολιβία και το Νεπάλ, το Ιράκ και την Παλαιστίνη. Ζει και αναπνέει μέσα στο παγκόσμιο αντιπολεμικό κίνημα, στους ταξικούς αγώνες των εργαζόμενων και της φτωχομεσαίας αγροτιάς, στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις της νεολαίας.
ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΤΩΡΑ υπογραμμίζει την ανάγκη για μια νέα επαναστατική πρωτοβουλία μακράς πνοής, πιο ώριμη και συγκροτημένη αυτή τη φορά, εξοπλισμένη και με τα επαναστατικά διδάγματα του Πολυτεχνείου• που θα υψώσει «πύργο ατίθασο» ενάντια στη σύγχρονη καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και παραμερίζοντας τις σύγχρονες ιδέες της ενσωμάτωσης, του ανέφικτου όσο και αποπροσανατολιστικού «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο», θα χαράξει μαζί με την εργατική τάξη και τους λαούς το δρόμο για την ανατροπή της.

• Θα σταθεί αποφασιστικά στο πλευρό της ηρωικής αντίστασης του ιρακινού λαού που μπαίνει φραγμός στην επέκταση του πολέμου και κουρελιάζει σήμερα την «παντοδυναμία» της αμερικάνικης υπερδύναμης. Για να μην πάει ούτε ένας Έλληνας φαντάρος στο στρατό κατοχής. Για την ενίσχυση της ακατάβλητης παλαιστινιακής Ιντιφάντα. Για να φύγουν οι φονιάδες ιμπεριαλιστές από το Ιράκ και την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν και τα Βαλκάνια.
• Θα παλέψει μαζί με όλους τους εργαζόμενους της Ευρώπης ενάντια στην ισοπέδωση κάθε εργατικής κατάκτησης, τη διεκδίκηση των σύγχρονων δικαιωμάτων και αναγκών των εργαζομένων και της νεολαίας ενάντια στον νέο κοινωνικό μεσαίωνα, στο ρατσισμό, τους ευρωτρομονόμους και την καταστολή.
• Έξω από το ΝΑΤΟ, την Ε.Ε. και τον Ευρωστρατό. Διάλυση του ΔΝΤ και του ΠΟΕ. Έξω οι βάσεις και οι Αμερικάνοι.
• Θα ενωθεί με τους λαούς της Τουρκίας και του Κουρδιστάν στον αγώνα για ισοτιμία, ανεξαρτησία και κοινωνική χειραφέτηση, για το ξήλωμα όλων των ξένων βάσεων, για μια Κύπρο ενιαία-κυρίαρχη-ανεξάρτητη χωρίς ξένους στρατούς, με την αγωνιστική συναδέλφωση Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων.

Στις μεθοδεύσεις μιας παρατεταμένης εκλογικής περιόδου με την τεχνητή «πόλωση» και τους σκυλοκαβγάδες ανάμεσα σε διαφορετικές μερίδες του κεφαλαίου στη χώρα μας, θα αντιτάξει την ανάγκη για αξιοποίηση κάθε ευκαιρίας και δυνατότητας συντονισμένων και αποφασιστικών αγώνων των εργαζόμενων και της νεολαίας:
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΡΟΥΣΗ, ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΥ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ Ν.Δ. ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ.
• Για συνδικάτα και αγώνες στα χέρια των εργαζόμενων.
• Για κατάργηση των αντεργατικών-αντιασφαλιστικών νόμων – Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις και στην ανεργία – Όχι στις ελαστικές εργασιακές σχέσεις – Ριζική μείωση των ωρών εργασίας και των ορίων συνταξιοδότησης – Ουσιαστικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις – Επίδομα Ανεργίας ίσο με το βασικό μισθό μέχρι την επανένταξη στην παραγωγή – Ίσα δικαιώματα για Έλληνες και ξένους εργάτες και νομιμοποίηση τους – Όχι στην αντιαγροτική πολιτική Κυβέρνησης-Ε.Ε.-Κεφαλαίου.
• Για δημόσια δωρεάν παιδεία και υγεία – Ενιαίο δωδεκάχρονο σχολείο – Ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση με ελεύθερη πρόσβαση χωρίς ταξικούς φραγμούς – Πλήρη και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη εργαζόμενων και ανέργων, Ελλήνων και μεταναστών.
• Για κατάργηση όλων των τρομονόμων – Υπεράσπιση και διεύρυνση των λαϊκών ελευθεριών και δικαιωμάτων – Άμεση απελευθέρωση των 7 διαδηλωτών της Θεσσαλονίκης.
• Ενάντια στους Ολυμπιακούς της φορομπηξίας και των εργατικών εγκλημάτων, της ντόπας, της μίζας, της καταστολής και της περιβαλλοντικής καταστροφής.
Η «Πρωτοβουλία Αγώνα» που μπόρεσε να συναρθρώσει την κοινωνική αναφορά και γείωση τοπικών και συνδικαλιστικών σχημάτων με τη συνολική στόχευση και τη συσσώρευση δυνάμεων μιας πολιτικής πρωτοβουλίας, έδειξε σε όλη τη διάρκεια του εξαμήνου της ελληνικής Προεδρίας της Ε.Ε. πως έχει τη δύναμη να ιεραρχεί πάνω απ’ όλα την ταξική και αγωνιστική ενότητα των εργαζόμενων και των νέων• να συνθέτει απόψεις, να εμπνέει, να προκαλεί τη μαχητική κινητοποίηση χιλιάδων αγωνιστών. Η απόφαση για τη διατήρηση και παραπέρα ανάπτυξη της «Πρωτοβουλίας Αγώνα» είναι η φυσιολογική συνέχεια αυτής της ελπιδοφόρας πορείας.
Η «Πρωτοβουλία Αγώνα» είναι ερμητικά κλειστή απέναντι σε κάθε κοντόθωρο παραγοντισμό, στη συναίνεση και τη συναλλαγή με τις κυρίαρχες αστικές και αντιδραστικές δυνάμεις, στις αυταπάτες για «λαϊκή εξουσία» στο έδαφος του καπιταλισμού, στον ηγεμονισμό και σεχταρισμό. Είναι ανοιχτή προς όλους εκείνους που αναζητούν αγωνιστική διέξοδο μέσα από την επαναστατική σύνθεση των απόψεων και την ενότητα στη δράση, κόντρα στη στείρα λογική της περιχαράκωσης και των μοναχικών δρόμων, του αδιέξοδου κατακερματισμού-κινηματισμού που αρνείται τη συσπείρωση των δυνάμεων και τη συνολική πάλη. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε ν’ αποκρούσουμε τη σοβαρή οπισθοδρόμηση στα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζόμενων και της νεολαίας που έχει μεθοδευτεί. Να συμβάλουμε στη διαμόρφωση ενός ισχυρού αντικαπιταλιστικού-αντιιμπεριαλιστικού ρεύματος. Να φέρουμε τη μεγάλη λαϊκή εξέγερση του Νοέμβρη του ‘73 στο σήμερα ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ.
Ν’ ανοίξουμε το δρόμο για την ανατροπή, για την κοινωνική και πολιτική χειραφέτηση. Για ένα κόσμο που θα ανήκει στους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου, στους εργάτες, στους νέους, στους λαούς, για την ειρηνική και ισότιμη ανάπτυξη όλων χωρίς εκμετάλλευση καταπίεση και πόλεμο!

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ
ΔΕΥΤΕΡΑ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ, 3:00μ.μ., Πλατεία Κλαυθμώνος, με τα μπλοκ της ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΑΓΩΝΑ

Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΓΩΝΑ χαιρετίζει τους χιλιάδες αγωνιστές που κινητοποιήθηκαν όλο αυτό το διάστημα τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς για να γίνει πραγματικότητα η αποφυλάκιση των 7 διαδηλωτών–απεργών πείνας της Θεσσαλονίκης. Τα σχέδια της κυβέρνησης και των κατασταλτικών μηχανισμών δεν πέρασαν. H κυβέρνηση, κάτω από το βάρος των μαζικών κινητοποιήσεων του τελευταίου διαστήματος, της αποφασιστικής στάσης των 7 συλληφθέντων και της διεθνούς κατακραυγής, αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Το κίνημα αλληλεγγύης και διεκδίκησης δικαιωμάτων και ελευθεριών είχε μια πρώτη νίκη. Η υπόθεση των 7 της Θεσσαλονίκης, πέρα από την απόπειρα της κυβέρνησης να πάρει τη ρεβάνς από το πολύμορφο κίνημα που αναπτύχθηκε κατά της συνόδου κορυφής της Ε.Ε., αποτέλεσε και ένα πείραμα μιας βαθιάς αυταρχικής τομής στην ελληνική κοινωνία. Το ότι βρεθήκαμε στο παρά πέντε να θρηνήσουμε θύματα απεργούς πείνας πρώτη φορά στην Ελλάδα και πρώτη φορά σε όλη την Ευρώπη μετά την υπόθεση του Μπόμπι Σαντς σημαίνει πολλά πράγματα για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και την επιχειρούμενη αυταρχική τομή που επιδιώκει. Οι δηλώσεις κορυφαίων στελεχών της όπως του Πετσάλνικου και του Πρωτόπαπα καταδεικνύουν δίχως άλλο το αποκρουστικό της πρόσωπο.
Η κυβέρνηση των αντεργατικών τομών, της ανεργίας, της λιτότητας, της συμμετοχής στους σχεδιασμούς και τις επεμβάσεις των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. χρειάζεται δίχως άλλο μια βαθιά ολοκληρωτικού τύπου αυταρχική πολιτική ενάντια στον «εχθρό λαό». Κυβέρνηση η οποία, στα πλαίσια της διεθνούς προώθησης τρομονόμων σε ΗΠΑ και Ε.Ε., των ενταλμάτων σύλληψης και έκδοσης πολιτών σε άλλη χώρα και του διεθνούς «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», επιδιώκει να χτίσει ένα σιδερόφρακτο κράτος απέναντι στις διεκδικήσεις και στους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας.
Η υπόθεση των 7 διαδηλωτών ήταν ένας ακόμη κρίκος στην ολοκληρωτική αλυσίδα από τις διώξεις μαθητών και αγροτών στο πρόσφατο παρελθόν, την κήρυξη κάθε απεργίας παράνομης από την «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη, τις δικονομικές παραβιάσεις στη δίκη της 17 Ν, το νέο νόμο περιορισμού των διαδηλώσεων, τις βιομετρικές εξετάσεις πολιτών, το αντιδραστικό ευρωσύνταγμα και τα νέα ασφυκτικά μέτρα ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων. Ήταν όμως ένας κρίκος που το κίνημα κατάφερε να σπάσει…
Το όλο πρωτοφανές καθεστώς πεντάμηνης κράτησης, βασανιστηρίων, σπίλωσης και τρομοκράτησης των 7 είχε σαφή στόχο την αποστολή ενός ισχυρού μηνύματος σε κάθε άνθρωπο που διαδηλώνει, αντιστέκεται, αμφισβητεί. Αυτό το διαμορφούμενο καθεστώς τύπου Γκουαντάναμο πρέπει να μας βρει όλους ενάντια του. Πολύ περισσότερο η αποδεδειγμένη πλέον προβοκάτσια των ΜΑΤ με την αλλαγή της τσάντας του ενός διαδηλωτή με άλλη ενοχοποιητικού περιεχομένου, αποκάλυψε το πρόσωπο των σύγχρονων κατασταλτικών μηχανισμών και των πολιτικών τους καθοδηγητών, που δεν είναι άλλοι από την ίδια τη κυβέρνηση.
Το κίνημα είχε μία πρώτη νίκη. Η επόμενη μέρα όμως δεν μπορεί να μας βρει σε εφησυχασμό. Δεν είναι μόνο ότι για τους 7 συνεχίζουν να ισχύουν οι κατηγορίες και θα παρθούν μέτρα επιτάχυνσης της δίκης τους, αλλά ότι το όλο πλέγμα του κυβερνητικού–κρατικού και εργοδοτικού αυταρχισμού παραμένει και αναπτύσσεται. Γι’ αυτό και πιστεύουμε ότι στη συγκυρία αυτή και με την επίθεση της κυβέρνησης και των κατασταλτικών μηχανισμών, της Ε.Ε και των ΗΠΑ σε εξέλιξη, χρειάζεται η πιο διαρκής, πολιτικά αιχμηρή και συνάμα μαζική σύγκρουση με όλο το πλέγμα του αυταρχισμού τόσο για την απόκρουση παρόμοιων επιθέσεων όσο και για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων και ελευθεριών της εποχής μας. Σ’ αυτή την πάλη η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΓΩΝΑ θα δώσει τον καλύτερο της εαυτό.
 

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΖΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ
Κάτω τα χέρια από τον Γ.Σερίφη και τον Ε. Σκυφτούλη

Η Πρωτοβουλία Αγώνα καταγγέλλει την απόφαση συνέχισης της ανάκρισης σε σχέση με την υπόθεση ΕΛΑ για τους Γιάννη Σερίφη και Επαμεινώνδα Σκυφτούλη. Ουσιαστικά η συνέχιση της ανάκρισης για τους δύο αγωνιστές σημαίνει ενίσχυση της λογικής και της πρακτικής των «συνήθων υπόπτων», συντονίζεται με το όλο κλίμα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» και δείχνει πλήρη υποταγή και συμμόρφωση στις απαιτήσεις των ΗΠΑ και των μηχανισμών καταστολής.
Προκαλεί τουλάχιστον κατάπληξη ο τρόπος με τον οποίο ο Γ. Σερίφης, που μόλις πριν από λίγες μέρες αθωώθηκε για την υπόθεση της 17Ν, τώρα κατηγορείται ουσιαστικά για συμμετοχή στον ΕΛΑ. Αυτή η επίδειξη αυταρχισμού και δικαστικής–κατασταλτικής εκδικητικότητας έρχεται να συμπληρώσει την επίσης προκλητική έφεση του εισαγγελέα εναντίον της αθώωσής του. Μόνο οργή και θυμηδία προκαλούν τα επιχειρήματα των δικαστών για το πώς μια μαρτυρία που σαφέστατα αναφερόταν σε νεαρό γίνεται προσπάθεια να ταιριάξει με τον Γ. Σερίφη και να θεωρηθεί αξιόπιστος ένας «μάρτυρας» ο οποίος στην αρχή εμφανίζεται να πληροφορείται εξ αποστάσεως τα γεγονότα, για να ισχυριστεί ότι ήταν αυτόπτης πολύ καιρό αργότερα.
Αλλά αντίστοιχα πρόκληση είναι και ο τρόπος με τον οποίο ζητείται να συνεχιστεί η ανάκριση για τον Επαμεινώνδα Σκυφτούλη, χωρίς κανένα ουσιαστικά στοιχείο και μάλιστα την ίδια στιγμή που είχε αθωωθεί πανηγυρικά στο παρελθόν για ανάλογες κατηγορίες.
Για εμάς είναι πάρα πολύ σαφές ότι η συνέχιση της ανάκρισης, αποτελεί προσπάθεια να παραμείνουν σε δικαστική ομηρία αγωνιστές που καμιά σχέση δεν έχουν με τις πρακτικές που τους αποδίδονται. Αποτελεί ένα ακόμη βήμα κρατικού–δικαστικού αυταρχισμού, μια προσπάθεια προληπτικής τρομοκράτησης. Δείχνει σε ποιες καταστάσεις μπορεί να μας οδηγήσει η σύμπλευση με τη διεθνή προσπάθεια αυταρχικής θωράκισης, προσφέρει μια πρόγευση για όσα θα δούμε σε σχέση με την όλη τρομοϋστερία ενόψει Ολυμπιακών Αγώνων. Και ας αναλογιστούμε όλοι ότι τα πράγματα θα γίνουν ακόμη χειρότερα εάν ψηφιστεί και ο νέος αυστηρότερος τρομονόμος.
Με την απόφασή αυτή ουσιαστικά έχουμε μια ποινικοποίηση της μαζικής πολιτικής δράσης. Στο πρόσωπο του πρωτοπόρου εργάτη Γιάννη Σερίφη χτυπιέται ο ασυμβίβαστος ταξικός συνδικαλισμός και η εμμονή στην ανάγκη ενός ανεξάρτητου επαναστατικού κινήματος. Στο πρόσωπο του αγωνιστή Επαμεινώνδα Σκυφτούλη χτυπιέται η ανοιχτή και δημόσια ριζοσπαστική πολιτική δράση και η στράτευση στον αντιεξουσιαστικό χώρο.
Γι’ αυτό το λόγο πιστεύουμε ότι αυτή η πρόκληση δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη. Είναι καθήκον όλων των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων να καταγγείλουν αυτή την προκλητική απόφαση. Είναι ευθύνη των σωματείων και των μαζικών φορέων να βρεθούν στο πλευρό των δύο αγωνιστών. Είναι χρέος όλων των δημοκρατικών πολιτών να αντισταθούν σ’ αυτή την επίθεση στις λαϊκές ελευθερίες.

23/12/03

ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ!

ΓΙΑΤΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ
Διαμορφώνει ένα πρωτοφανές ιμπεριαλιστικό προτεκτοράτο στην Κύπρο, όπου την ουσιαστική εξουσία θα την έχουν οι ιμπεριαλιστές, τα αμερικανικά και βρετανικά στρατεύματα, όπου θα έχουν δικαίωμα παρέμβασης και στρατιωτικής παρουσίας οι «μητέρες πατρίδες», αλλά δεν θα έχει κανένα δικαίωμα πραγματικής κυριαρχίας, ανεξαρτησίας, αυτοδιεύθυνσης ο ίδιος ο λαός της Κύπρου, οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι.
Αυτή η σύγχρονη εκδοχή προτεκτοράτου στην εποχή της Νέας Τάξης, με τις αποικιοκρατικές σχεδόν εξουσίες των ξένων δυνάμεων, αποτελεί το μοντέλο «ρύθμισης» τοπικών εντάσεων και συγκρούσεων που οι ιμπεριαλιστές –και ειδικά οι ΗΠΑ– σκοπεύουν να εφαρμόσουν στη Μέση Ανατολή και σε άλλες θερμές περιοχές. Είναι ένα μοντέλο που εξασφαλίζει τα συμφέροντα του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού και σε καμία περίπτωση των λαών. Σχετίζεται με συνολικότερες αναδιατάξεις σε μια ολόκληρη κρίσιμη ζώνη από τη Β. Αφρική μέχρι την Κεντρική Ασία και την προσπάθεια των ΗΠΑ να παγιώσουν τον ηγεμονικό τους ρόλο απέναντι στην Ε.Ε. και να ενισχύσουν τις φιλοαμερικανικές «ατλαντικές» δυνάμεις στο εσωτερικό της.
Το σχέδιο Ανάν υψώνει ακόμη μεγαλύτερα τείχη ανάμεσα σε Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, κατοχυρώνει τη διχοτόμηση του νησιού, νομιμοποιεί αναδρομικά την τουρκική κατοχή, παγιώνει συνθήκες ουσιαστικά «εθνοκάθαρσης» και εποικισμού, αναπαράγει τη λογική των παρεμβάσεων των «μητέρων πατρίδων». Είναι ένα σχέδιο κομμένο και ραμμένο με τρόπο που να ακυρώνει κάθε δυνατότητα συμβίωσης, κοινής πάλης, αλληλεγγύης, ενωτικής δράσης Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων. Αντί να ρίχνει τα σύνορα και να ενώνει το νησί, υψώνει νέα σύνορα, νέες διαχωριστικές γραμμές, νέους φραγμούς στον αγώνα για ένα καλύτερο αύριο στο νησί. Το θεσμικό τερατούργημα του κράτους Ανάν όχι μόνο δεν αντιστοιχεί στον κοινό πόθο όλων των κατοίκων του νησιού για καλύτερο και ειρηνικότερο αύριο, αλλά και δημιουργεί ένα πλήθος από αφορμές για νέες συγκρούσεις, είναι μια πραγματική ωρολογιακή βόμβα. Με προκλητικό τρόπο αρνείται να θεραπεύσει τις πληγές της εισβολής και της κατοχής, αλλά και να απαλλάξει τους Τουρκοκύπριους από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του τουρκικού κράτους και των εποίκων.

ΓΙΑΤΙ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΑΣΤΙΚΩΝ ΤΑΞΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟ
Γιατί τα μεγάλα λόγια και οι εύκολες διακηρύξεις δεν μπορούν να κρύψουν ότι «συνένοχοι στο φόνο» υπάρχουν και στην Αθήνα και στη Λευκωσία. Η πλήρης αποδοχή της ιμπεριαλιστικής επιδιαιτησίας, ο διακαής πόθος αξιοποίησης της Ε.Ε. για την αύξηση των κερδών των καπιταλιστών, την προσέλκυση ξένων επενδύσεων και την ένταση της εκμετάλλευσης των λαών, αποτέλεσαν τις βασικές προτεραιότητές τους όλα τα τελευταία χρόνια, έξω, πέρα και ενάντια στις πραγματικές ανάγκες των λαών. Άλλωστε ήταν ένα κλίμα εντονότατης αποδοκιμασίας και απόρριψης του σχεδίου, μια πραγματική πίεση του λαϊκού παράγοντα στην Κύπρο, που συνέβαλε και στη μη υπογραφή του σχεδίου.
Οι εκ των υστέρων διαφοροποιήσεις, είτε από τακτικό υπολογισμό απέναντι στη λαϊκή δυσαρέσκεια, είτε λόγω του φόβου για αναβάθμιση της τουρκικής ολιγαρχίας, δεν μπορούν να συγκαλύψουν την ουσιαστική συναίνεση των αστικών τάξεων και των κυβερνήσεών τους στον πυρήνα της ιμπεριαλιστικής ρύθμισης. Οι τωρινές διαφωνίες δεν πρέπει να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι ήταν η ελληνική και η ελληνοκυπριακή ολιγαρχία που είχαν επενδύσει, με τρόπο στρατηγικό, στην ιμπεριαλιστική μεσολάβηση στο Κυπριακό, στην παρέμβαση του ΟΗΕ, στην «ευρωπαϊκή προοπτική» σαν μοχλό δικής τους αναβάθμισης.
Αποδείχτηκε άλλη μια φορά ότι για τις δυνάμεις του κεφαλαίου και τις κυβερνήσεις τους η ελεύθερη κίνηση των κεφαλαίων, των εμπορευμάτων, των επενδύσεων είναι πολύ πιο σημαντική από την ελευθερία κίνησης των ανθρώπων, των λαών, των κινημάτων, των ιδεών.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΤΙ Η ΕΝΤΑΞΗ ΣΤΗΝ Ε.Ε. ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΙΡΗΝΗ
Ενώ επί χρόνια κόμματα και κυβερνήσεις μας έλεγαν ότι η Ε.Ε. μπορεί να αποτελέσει παράγοντα ειρήνης, σταθερότητας και ασφάλειας στην περιοχή, ενώ χαιρέτησαν την είσοδο της Κύπρου στην Ε.Ε. ως «θρίαμβο χωρίς δεσμεύσεις», ενώ μας βομβάρδισαν με το περίφημο «ευρωπαϊκό κεκτημένο», σήμερα αποδεικνύεται ότι η Ε.Ε. είναι πρόθυμη να αποδεχτεί και να ενσωματώσει στο «κεκτημένο» της αυτή τη λύση-έκτρωμα. Άλλωστε η ουσιαστική συναίνεση και συμμετοχή σε ένα άλλο ιμπεριαλιστικό προτεκτοράτο, το Κόσοβο, δείχνει σαφέστατα το πώς αντιλαμβάνεται την «επίλυση συγκρούσεων». Ουσιαστικά και στο όνομα της Ε.Ε. αναιρείται κάθε δυνατότητα αυτοδιεύθυνσης στο νησί, όπου διαμορφώνεται ένα καθεστώς προτεκτοράτου και όπου διατυπώνεται η απαίτηση να γίνει δεκτή η ταφόπλακα των δικαιωμάτων του Κυπριακού λαού. Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα οι εκπρόσωποι της Ε.Ε. ανοιχτά εκβιάζουν τον κυπριακό λαό να μη ψηφίσει «όχι» στο δημοψήφισμα.

ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΔΕΧΤΟΥΜΕ ΤΟ «ΡΕΑΛΙΣΜΟ» ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΣΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΡΥΘΜΙΣΗ.
Είναι σαφές ότι μ’ αυτή την πολιτική κανένας συμβιβασμός δεν μπορεί να υπάρξει. Μόνη λύση είναι να βγουν στο προσκήνιο οι ίδιοι οι λαοί, οι αγώνες και οι αγωνίες τους.
Τη λογική του αντιδραστικού εθνικιστικού μεγαλοϊδεατισμού όλων των αποχρώσεων την πληρώσαμε ακριβά στο παρελθόν. Την προσκόλληση στον ιμπεριαλισμό και στη «διεθνή κοινότητα» την πληρώνουμε σήμερα.
Χρειάζεται ένας άλλος δρόμος σε σύγκρουση και με τις ιμπεριαλιστικές ρυθμίσεις και με τις ντόπιες αστικές τάξεις και τις κυβερνήσεις τους, ένας δρόμος που να επιμένει στο δικαίωμα των ίδιων των λαών στην Κύπρο, στην Ελλάδα και στην Τουρκία, των ίδιων των εργαζόμενων να ορίσουν την τύχη τους, να ζήσουν ειρηνικά, να οικοδομήσουν με τους αγώνες τους για κοινωνική χειραφέτηση έναν καλύτερο κόσμο.

ΟΧΙ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ – ΟΡΜΗΤΗΡΙΟ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΕΜΒΑΣΕΩΝ
ΕΞΩ ΑΠ’ ΤΟ ΝΑΤΟ – ΤΗΝ Ε.Ε. – ΤΟΝ ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ
ΚΥΠΡΟΣ ΕΝΙΑΙΑ – ΚΥΡΙΑΡΧΗ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΧΩΡΙΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΕΠΟΙΚΟΥΣ – ΧΩΡΙΣ «ΕΓΓΥΗΤΡΙΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ» – ΧΩΡΙΣ ΞΕΝΕΣ ΒΑΣΕΙΣ
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ, ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΩΝ, ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ
ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ – ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ – ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ
ΖΗΤΩ ΟΙ ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑΣ.

Συγκέντρωση στα Προπύλαια και πορεία στη Βουλή
Πέμπτη 24 Ιούνη 7μ.μ.

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΥΡΩΤΡΟΜΟΝΟΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΕΝΤΑΛΜΑ ΣΥΛΛΗΨΗΣ
ΝΑ ΜΗΝ ΕΚΔΟΘΕΙ Ο ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΑΪΛΑΝ

Με το νέο ευρωτρομονόμο που προωθεί επειγόντως για ψήφιση στη βουλή η κυβέρνηση της Ν.Δ., με τη συναίνεση του ΠΑΣΟΚ, αναιρούνται τα ήδη υπονομευμένα δημοκρατικά δικαιώματα και οι λαϊκές ελευθερίες. Ανοίγει ο δρόμος για τη δίωξη ως «τρομοκρατικών» των κινητοποιήσεων των εργαζομένων και της νεολαίας (κλείσιμο δρόμων, καταλήψεις, απεργίες σε οργανισμούς κοινής ωφέλειας κ.λπ.) αλλά και κάθε κοινωνικής και πολιτικής δράσης που αμφισβητεί την κυρίαρχη πολιτική και το σύστημα και στοχεύει στην αλλαγή και ανατροπή τους.
Ταυτόχρονα, με το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης παρακάμπτεται κάθε εθνικός και συνταγματικός περιορισμός που ίσχυε μέχρι σήμερα για την έκδοση κατηγορουμένων σε άλλη χώρα, καταργείται εντελώς η έννοια του πολιτικού εγκλήματος και νομιμοποιείται ακόμη και η έκδοση «υπόπτων».
Πρόκειται για μια αντιδραστική αυταρχική επίθεση που εξοπλίζει με πρωτοφανείς υπερεξουσίες και αυταρχικές δυνατότητες την κρατική βία και μετατρέπει σε «ένοχη» και υπό παρακολούθηση ολόκληρη την κοινωνία, με τη «δαμόκλειο σπάθη» της ποινικοποίησης να επικρέμεται μόνιμα πάνω από την κοινωνική δράση, τους λαϊκούς αγώνες και την ανατρεπτική πολιτική αμφισβήτηση.
Αυτή η αρχή της «ασφάλειας» που διακηρύσσει και εφαρμόζει η Ε.Ε. και η κυβέρνηση της Ν.Δ. με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ είναι η ίδια αρχή που χρησιμοποιείται από τους αρχιτρομοκράτες της «Νέας Τάξης» για τη «νομιμοποίηση» των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και εγκλημάτων, όπως στο Ιράκ. Είναι το «δίκαιο» του Γουαντάναμο που οι ΗΠΑ θέλουν να επιβάλουν παντού στον κόσμο. Είναι το όχημα για την κλιμάκωση της επίθεσης του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων στα εργατικά δικαιώματα, για διαρκή λιτότητα και ευέλικτες εργασιακές σχέσεις.
Αυτή η αυταρχική επίθεση αναπτύσσεται ραγδαία στη χώρα μας με πρόσχημα και την «ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων», επεκτείνοντας το φακέλωμα, την παρακολούθηση και τη διαρκή επιτήρηση, μετατρέποντας τη χώρα σε ξέφραγο αμπέλι του ΝΑΤΟ και των μυστικών υπηρεσιών, οικοδομώντας ένα τεράστιο κατασταλτικό μηχανισμό που ήρθε για να μείνει και μετά τους αγώνες, όπως δείχνουν και οι νέες «Ολυμπιακές» φυλακές που ετοιμάζονται.
Τώρα είναι η ώρα της μαζικής αντίστασης και δράσης, για να μπει φραγμός στην αυταρχική επίθεση, για να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα και τις ελευθερίες που μας ανήκουν. Για να μην περάσει ο νέος ευρωτρομονόμος και να καταργηθεί όλη η «αντιτρομοκρατική» νομοθεσία. Για να αποτραπεί η ποινικοποίηση των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Για τα εργατικά δικαιώματα, τις συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες στους χώρους δουλειάς. Για πλήρη οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα σε όλους τους μετανάστες.
Για να μπει φραγμός στις εκδόσεις αγωνιστών, όπως αυτή που μεθοδεύεται για τον γνωστό Κούρδο αντιφασίστα και αντιιμπεριαλιστή αγωνιστή Ταϊλάν, που επιχειρείται να γίνει το πρώτο θύμα του αντιδραστικού ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης.

Λαϊκές Αγωνιστικές Κινήσεις, Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, Πρωτοβουλία Αγώνα

Στηρίζουν οι οργανώσεις:
Αριστερή Ανασύνθεση, ΑΡΑΣ,  ΔΕΑ, Δίκτυο για τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, ΚΚΕ( μ-λ), ΚΟΕ, Κομμουνιστική Ανανέωση, ΜΕ.Ρ.Α., Νεολαία Συνασπισμού, ΟΚΔΕ, Συνασπισμός, Συσπείρωση ενάντια στην κρατική τρομοκρατία

Ανοιχτό κάλεσμα για κινητοποιήσεις και παρεμβάσεις ενάντια στους Ολυμπιακούς της «Ισχυρής Ελλάδας», των πολυεθνικών και της καταστολής

Η Πρωτοβουλία Αγώνα θεωρεί ότι θα πρέπει το επόμενο διάστημα να κλιμακωθεί η παρέμβαση και η δράση σε σχέση με τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Γιατί το τεράστιο κόστος της Ολυμπιάδας θα χρησιμοποιηθεί για άλλοθι μιας τεράστιας επίθεσης λιτότητας και συμπίεσης των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Γιατί η λογική της ιδιωτικοποίησης και της ανταποδοτικότητας στα δημόσια έργα και υπηρεσίες θα παραμείνει και μετά τους αγώνες.
Γιατί οι έκτακτες ρυθμίσεις και αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις θα γίνει προσπάθεια να μείνουν και μετά και να παγιώσουν ένα καθεστώς ελαστικής εργασίας και καπιταλιστικής βαρβαρότητας στους χώρους δουλειάς.
Γιατί οι πληγές στη φύση και το τοπίο της Αττικής (και όχι μόνο…) θα συνεχίσουν να υπάρχουν και μετά το τέλος των Αγώνων.
Γιατί η «Ολυμπιακή Εκεχειρία» μοιάζει με κακόγουστο αστείο όταν σύμφωνα με τις πρόσφατες αποφάσεις της Κωνσταντινούπολης το ΝΑΤΟ θα επεμβαίνει όλο και πιο ανοιχτά στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και ολόκληρη την περιοχή, βαθαίνοντας αντίστοιχα και τη στρατιωτική εμπλοκή της χώρας μας στα σφαγεία των «προληπτικών πολέμων».
Γιατί το τεράστιο πλέγμα κατασταλτικών πρακτικών και συνεργασίας με τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς  θα χρησιμοποιηθεί και μετά τους αγώνες ενάντια στις λαϊκές αντιστάσεις και διεκδικήσεις.

Για μας δεν πρόκειται για μάχη για «την τιμή των όπλων». Ούτε για προσπάθεια ιδεολογικής διαφοροποίησης για να έχουμε ήσυχη τη συνείδησή μας. Είναι μια μάχη προοπτικής, μια μάχη που κοιτάζει στο μέλλον, γιατί για να μπορούμε να δώσουμε τις μάχες μετά τους Ολυμπιακούς θα πρέπει να έχουμε μπορέσει από πριν να δώσουμε σχήμα και κατεύθυνση στη λαϊκή οργή, που ήδη μεγαλώνει καθώς η πορεία προς τους Ολυμπιακούς γίνεται ένα τεράστιο καψώνι για εκατομμύρια κατοίκους της Αθήνας και των άλλων Ολυμπιακών πόλεων

Απευθύνουμε έτσι ένα ανοιχτό, συντροφικό και συναγωνιστικό κάλεσμα σε όλες τις εργατικές συσπειρώσεις, παρεμβάσεις και κινήσεις, στις κινήσεις πόλεις και γειτονιάς, στα φοιτητικά και νεολαιίστικα σχήματα, στις αντιολυμπιακές κινήσεις και πρωτοβουλίες για κοινό πρόγραμμα παρεμβάσεων και κινητοποιήσεων.

Σ’ αυτό το πλαίσιο καταθέτουμε το παρακάτω πρόγραμμα παρεμβάσεων και κινητοποιήσεων, ως πρόταση ανοιχτή σε τροποποιήσεις και αλλαγές.

Έκδοση αφίσας και προκήρυξης.
Μοίρασμα προκηρύξεων και ανακοινώσεων, καθώς και αφισοκολλήσεις και στο κέντρο της Αθήνας και στους δήμους και γειτονιές του λεκανοπέδιου.
Κινητοποίηση-παρέμβαση ενάντια στις συνέπειες των Ολυμπιακών για τους εργαζόμενους στις 13 Ιουλίου.
Πολύμορφες κινητοποιήσεις, πανελλαδικού χαρακτήρα στις 20-24 Ιουλίου, που να περιλαμβάνουν παρέμβαση ενάντια στην ολυμπιακή καταστολή, εκδηλώσεις και ως κορύφωση μεγάλη πανελλαδική αντιολυμπιακή διαδήλωση στην Αθήνα.

Παράλληλα η Πρωτοβουλία Αγώνα θα διοργανώσει ανοιχτές συζητήσεις στο ίδιο διάστημα

Για την οριστικοποίηση του προγράμματος και των ημερομηνιών των κινητοποιήσεων καλούμε σε μεγάλη ανοιχτή σύσκεψη σχημάτων, παρεμβάσεων, κινήσεων και αγωνιστών την Δευτέρα 5 Ιουλίου, στις 7 μ.μ. στο θεατράκι στο Λόφο του Στρέφη

(θα ακολουθήσει, στις 8.30 μ.μ., εκδήλωση – ενημέρωση για τις διαδηλώσεις στην Κωνσταντινούπολη)

ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ – ΑΘΗΝΑ 2004
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ«ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ»

Η ακριβοπληρωμένη «επιστροφή» των Ολυμπιακών αγώνων «στη χώρα που τους γέννησε» -φορτώνοντας ένα ακόμα τεράστιο χρέος στις πλάτες των εργαζόμενων της υπερχρεωμένης σημερινής Ελλάδας- δεν είναι μια απλή συγκυριακή έκφραση της μεγαλομανίας της ντόπιας άρχουσας τάξης. Εντάσσεται πολύ περισσότερο στη στρατηγική αγωνία των πιο αρπακτικών τμημάτων του ελληνικού κεφαλαίου για τη διασφάλιση και βελτίωση της θέσης τους σε συνθήκες ύφεσης και οξυμένου διεθνούς ανταγωνισμού, με τη «διεθνή αναβάθμιση» της χώρας και τη μετατροπή της σε γη της επαγγελίας για την κερδοφορία του μεγάλου ντόπιου και ξένου κεφαλαίου. Αυτό είναι στην πραγματικότητα το «ολυμπιακό όραμα» των απεριόριστων προνομίων προς το μεγάλο κεφάλαιο, που θεμελιώνεται σήμερα πάνω στα κορμιά των δολοφονημένων εργατών των ολυμπιακών έργων και στις εργασιακές συνθήκες γαλέρας για τους Έλληνες και ξένους εργαζόμενους, που επιβλήθηκαν στο όνομα της νέας αυτής «Μεγάλης Ιδέας του έθνους».

Ακόμα οι πρώτοι αυτοί Ολυμπιακοί μετά τις 11 – 9 – 2001 έχουν στόχο να ντύσουν με κάποια φληναφήματα περί «Ολυμπιακής Εκεχειρίας» την πλήρη ευθυγράμμιση της Ελλάδας με την ιμπεριαλιστική εκστρατεία «κατά της τρομοκρατίας» σε ολόκληρη την περιοχή, να καλλωπίσουν με λίγο «αρχαίο πνεύμα αθάνατο» (όπως είχε κάνει και ο Χίτλερ στους Ολυμπιακούς του 1936) τους «προληπτικούς πολέμους» των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, των σύγχρονων χασάπηδων των λαών, αναθέτοντάς τους και τον πρώτο λόγο στην επιτήρηση της ασφάλειας των αγώνων.

Τέλος, σ’ αυτούς τους ίδιους τους αγώνες αντί για τα «…ωραία κορμιά, που για το αγρίλι του Ηρακλέα παλεύουν…» θα παρακολουθήσουμε πρώτα και κύρια τους υπεραθλητές με τα μεταλλαγμένα σώματα και τις αρρενοποιημένες υπεραθλήτριες με τη βραχνή φωνή, έτσι όπως τους κατασκεύασαν οι εταιρίες, τα αναβολικά και ο εμπορευματοποιημένος πρωταθλητισμός. Θα ζήσουμε και πάλι τη λυσσαλέα διαμάχη των Nike, Puma, Adidas, Mercedes BENZ, American Express, Samsung, Coca Cola μαζί και με τις δικές μας Alpha Bank, ΔΕΛΤΑ, Cosmote κ.λπ. για την διαφημιστική επικράτηση απέναντι στους ανταγωνιστές τους και την κατάκτηση των αγορών.

Μεγάλα και υψηλά γύρω μας έκτισαν τείχη…

Με πρόσχημα αυτά τα «ολυμπιακά ιδεώδη», Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, έχουν προετοιμάσει και θα εφαρμόσουν συναινετικά στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων  ένα πολλαπλό εφιαλτικό σχέδιο – παγίδα, που φιλοδοξούν να διατηρήσουν και στη συνέχεια:  για την ανατροπή πολιτικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, την ισοπέδωση εργασιακών κατακτήσεων, τη λεηλασία του δημόσιου συσσωρευμένου πλούτου, την πλήρη εμπορευματοποίηση και καταστροφή του περιβάλλοντος.

Έτσι, 30 χρόνια μετά την κατάρρευση της φασιστικής χούντας, με τη νέα αυτή «ολυμπιακή μεταπολίτευση»:

Α – Η Αθήνα γίνεται στρατοκρατούμενη-αστυνομοκρατούμενη πόλη – ολόκληρη η χώρα μπαίνει κάτω από νατοϊκή επιτήρηση.
Η «Ολυμπιακή Μεραρχία» των 50.000 επιλεγμένων απ’ όλα τα σώματα του στρατού και της αστυνομίας θα σηκώσει το κύριο βάρος για την προστασία του ολυμπιακού τζετ σετ. 1.600 κάμερες-χαφιέδες, με αρχιχαφιέ το ηλεκτρονικά εξοπλισμένο Ζέπελιν της αμερικάνικης εταιρίας SAIC (προμηθεύτριας  του FBI και της CIA) θα εξασφαλίζουν μια ψηφιακή ομπρέλα διαρκούς παρακολούθησης των κινήσεων, επικοινωνιών, ακόμα και συνομιλιών όλων των πολιτών σε πραγματικό χρόνο. Η Διεύθυνση Ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων, εγκατεστημένη στη ΓΑΔΑ με ειδικούς συμβούλους πράκτορες από ΗΠΑ, Ε.Ε., το Ισραήλ ακόμα και την Αυστραλία, έχει σχεδιάσει και θα επιτηρεί τη λειτουργία των μέτρων. Δύο αμερικάνικα αεροπλανοφόρα και το νατοϊκό σύστημα των AWACS θα διασφαλίζουν την προστασία από «αεροπορικές επιθέσεις». 1.000 κομάντος των ειδικών δυνάμεων του αμερικανικού στρατού, παραβιάζοντας κι αυτό ακόμα το ισχύον ελληνικό Σύνταγμα που απαγορεύει την παρουσία ξένων στρατευμάτων χωρίς ειδικό νόμο στην επικράτεια, θα έχουν την τελευταία λέξη στη συνολική λειτουργία του συστήματος. Και σα να μην έφταναν όλ’ αυτά, εκπρόσωπος του αμερικανικού Πενταγώνου επανέλαβε αυτές τις μέρες προκλητικά την απόφαση «μονομερούς δράσης» των ΗΠΑ «αν απειληθούν αμερικανικά συμφέροντα και πολίτες…»!

Όλη αυτή η πρωτοφανής τρομο-επιχείρηση που συνοδεύεται από το «ευρωένταλμα σύλληψης και έκδοσης» καθώς και το νέο «τρομονόμο» (σ’ αυτήν εντάσσεται και  η νέα προκλητική δίωξη κατά του εργάτη αγωνιστή Γιάννη Σερίφη, τα σχέδια για έκδοση του Κούρδου αγωνιστή Ταϊλάν, η προσπάθεια ενοχοποίησης του Κώστα Αβραμίδη ως ηθικού αυτουργού για σωρεία βαριών αδικημάτων επειδή είχε σκανάρει από κάποιο βιβλίο τις αντίστοιχες προκηρύξεις στον υπολογιστή του) μετατρέπει σε «ύποπτο» καθέναν που αμφισβητεί την αντιδραστική λογική των κρατούντων, γεμίζει την πόλη με απαγορευμένες ζώνες όπου θα απαγορεύεται ακόμα και η μετάδοση πολιτικών μηνυμάτων, ανοίγει το δρόμο για την παραβίαση κάθε ατομικού και κοινωνικού δικαιώματος,  με αυθαίρετα εντάλματα σωματικών ερευνών, κατ’ οίκον ερευνών και εντάλματα σύλληψης, με επιχειρήσεις «σκούπα» και εγκλεισμό ενάντια σε άστεγους, ναρκομανείς και μετανάστες, με τη μετατροπή σε πραγματικό Γολγοθά της διαβίωσης και κυκλοφορίας της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζόμενων της Αθήνας όχι μόνο στον «ολυμπιακό δακτύλιο» αλλά και πέρα απ’ αυτόν.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά η Ελλάδα έχει κερδίσει κιόλας το πρώτο της «χρυσό μετάλλιο» δαπανώντας 1,5 δις. ευρώ, το μεγαλύτερο ποσό που έχει δαπανηθεί ποτέ για «μέτρα ασφαλείας» στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων. Μέτρα που στην πλειοψηφία τους  «θα παραμείνουν εξίσου και μετά» κατά τα λεγόμενα του Υπουργού Δημόσιας Τάξης, αν δεν τα ανατρέψει η λαϊκή αντίσταση και πάλη…

Β – Η χώρα παραδίνεται χωρίς φραγμό στην ασύδοτη λεηλασία του κεφαλαίου και μετατρέπεται σε εργασιακό κάτεργο.
Ποιοτικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας,  οι ακριβότεροι που διοργανώθηκαν ποτέ καθώς το κόστος τους υπολογίζεται στο 4,4% του ΑΕΠ, την ώρα που στο  Σίδνεϋ και στη Βαρκελώνη είχαν κοστίσει αντίστοιχα 1,5% και 1,6% του ΑΕΠ. Το αρχικό ποσό των 2,2 δις. ευρώ που θα απαιτούνταν, ύστερα από αλλεπάλληλες αναθεωρήσεις, υπολογίζεται να ξεπεράσει κατά πολύ τα 10 δις. ευρώ. Η κολοσσιαία δαπάνη για έργα βιτρίνας, που στέρησε πόρους απ’ την περιφέρεια και είχε από ελάχιστη μέχρι καθόλου σχέση με τις πραγματικές ανάγκες του λαού και του τόπου, εκτίναξε τα ετήσια κέρδη ελληνικών κατασκευαστικών εταιριών όπως Άκτωρ, Άβαξ, ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ ως και 1.500%  μέσα σε μια δεκαετία. Ανέθεσε την εκμετάλλευση έργων όπως του αεροδρόμιου των Σπάτων, της Αττικής οδού, της Γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου και τη συστηματική αφαίμαξη του Έλληνα εργαζόμενου για δεκαετίες σε ελληνικές και ξένες εταιρίες όπως Hochtief, Vinci κ.λπ. Προσφέρει αμύθητα κέρδη στους Έλληνες και ξένους πιστωτές του δημόσιου. Ωστόσο αυτή η «ανάπτυξη» θ’ αρχίσει να σκοντάφτει με το τέλος της Ολυμπιάδας. Και ο ελληνικός λαός θα κληθεί να πληρώσει αυτός το ακατάσχετο φαγοπότι του κεφαλαίου που είχε ταυτόχρονα ως συνέπεια την εγκατάλειψη-υποβάθμιση της επαρχίας στα πλαίσια και της ευρύτερης νέας ΚΑΠ της Ε.Ε., τη μεταφορά επιχειρήσεων στις χαμηλότερου εργατικού κόστους χώρες της Βαλκανικής, τον τριπλασιασμό των εισαγωγών σε σχέση με τις εξαγωγές και το τεράστιο εμπορικό έλλειμμα, και φυσικά το δυσθεώρητο δημόσιο χρέος του 106% του ΑΕΠ που συσσωρεύτηκε. Ένα χρέος θηλιά στο λαιμό των Ελλήνων εργαζομένων που σύμφωνα με εκτιμήσεις της «Ευρωπαϊκής Επιτροπής» θα το πληρώνουμε μέχρι το 2100. Και για να γίνει αυτό,  κυβέρνηση και συναινετική αντιπολίτευση, σύμφωνα και με τις «συμβουλές» που τους δίνουν, θα πρέπει να προχωρήσουν σε μια νέα ακόμα πιο αντιδραστική «ασφαλιστική μεταρρύθμιση», παραπέρα συρρίκνωση των δαπανών για Υγεία, Παιδεία, Πολιτισμό, φυσικά και Αθλητισμό, νέα πακέτα ιδιωτικοποιήσεων και μαζική ανεργία, ολοκληρωτική κατεδάφιση των όποιων υπολειμμάτων «κοινωνικού κράτους»…

Με την Ελλάδα να κατακτά και το «χρυσό μετάλλιο» της ανεργίας μετά τους Ολυμπιακούς, ντόπιοι και ξένοι εργοδότες και οι πολιτικοί εκφραστές τους θα κάνουν ό,τι περνάει απ’ το χέρι τους για να διατηρήσουν και να επεκτείνουν το ιδανικό γι’ αυτούς εργασιακό καθεστώς που κατόρθωσαν να επιβάλουν στο όνομα του μεγάλου «εθνικού στόχου» των ολυμπιακών έργων. Απεριόριστη παράταση της εργάσιμης μέρας ανάλογα με τις ανάγκες της επιχείρησης, δουλειά μέρα νύχτα με 18ωρη, ακόμα και 24ωρη συνεχή εργασία, 7ήμερο και 60ωρη βδομάδα όποτε κρίνονταν απαραίτητο, απλήρωτες και ανασφάλιστες υπερωρίες που γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια την όποια εργατική νομοθεσία, αποφυγή κάθε δαπάνης για μέτρα ασφαλείας παρά τους ξέφρενους ρυθμούς δουλειάς στα εργοτάξια, με αποτέλεσμα δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες. Κι ακόμα επέκταση του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων χωρίς όρια ανάλογα με τις ανάγκες της αγοράς, συνθήκες επιστράτευσης στο δημόσιο και αναστολή αδειών σε τράπεζες, νοσοκομεία, σούπερ μάρκετ κατά την κρίση του κράτους και της εργοδοσίας. Και αυτή η ζοφερή προοπτική θα χειροτερέψει αν τους αφήσουμε…

Γ – Το περιβάλλον εγκαταλείπεται βορά στο τσιμέντο και στην καταπάτηση των ελεύθερων χώρων.
Χιλιάδες στρέμματα θυσιάζονται στην Πάρνηθα, έναν από τους πνεύμονες της Αθήνας  που είχαν χαρακτηριστεί «δασική έκταση», για να χτιστεί στη θέση τους το Ολυμπιακό Χωριό. Ο Υμηττός απογυμνώνεται από κάθε βλάστηση για να περάσει ο περιφερειακός και να χτιστεί το ΚΥΤ με τις καρκινογόνες ακτινοβολίες του σε ελάχιστη απόσταση από σχολεία. 8.500 δέντρα κόβονται για χάρη της μαραθώνιας διαδρομής. 450 στρέμματα «προστευόμενου τοπίου» μαζί με το σημαντικότερο υδροβιότοπο της Αττικής στο Σχοινιά καταστρέφονται κι αυτά για χάρη του κωπηλατοδρομίου. Στο όνομα της «αποκέντρωσης» καταπατιούνται πάρκα και «αναδασωτέες περιοχές» σε λαϊκές γειτονιές όπως η Νίκαια, το Περιστέρι, τα Λιόσια και το Γαλάτσι, που ασφυκτιούν από έλλειψη πράσινου και ελεύθερων χώρων. Ένα απ’ τα μεγαλύτερα πάρκα στο Γουδί καταστρέφεται για να δημιουργηθούν «τεχνολογικά προηγμένα» γήπεδα. Το υποτιθέμενο «Ολυμπιακό Πάρκο» του πρώην αεροδρομίου στο Ελληνικό ακόμα δεν το είδαμε κι έχει αρχίσει να παραδίνεται κι αυτό στο τσιμέντο για την κατασκευή γηπέδων, συνεδριακών κέντρων, πολυχώρων και καφετεριών. Καταπατώντας κι αυτό ακόμα το ρυθμιστικό σχέδιο της Αθήνας του 1985 που πρόβλεπε τη μετατροπή του Φαληρικού Όρμου σε πόλο αναψυχής και πρασίνου, ένα συνεχές οικιστικό τείχος από ολυμπιακές και άλλες εγκαταστάσεις φράζει την έξοδο των Αθηναίων προς τη θάλλασα, ενώ όλο και περισσότερες παραλίες από τον Άλιμο, τον Άγιο Κοσμά και μέχρι τη Γλυφάδα παραδίνονται κι αυτές στην κάθε είδους ολυμπιακή και εμπορική κερδοσκοπία.

Με την εκχώρηση των ολυμπιακών έργων στο ιδιωτικό κεφάλαιο μετά τους αγώνες «για να μην επιβαρυνθεί ο προϋπολογισμός με τη συντήρησή τους», ο παραπέρα βιασμός κάθε οικολογικής ισορροπίας στην τερατούπολη της Αθήνας αλλά και στις άλλες ολυμπιακές τσιμεντουπόλεις θα κάνουν όλο και πιο ασφυκτική τη ζωή των κατοίκων τους. Εκτός και αν αποφασίσουμε να ρίξουμε τα τείχη της εμπορευματοποίησης των πάντων που μας χωρίζουν απ’ τη ζωή, από την ίδια τη γη που μας άρπαξε το κεφάλαιο, από τον ουρανό και τη θάλασσα που μας περιβάλλουν…

Αφού μιλήσουν οι εκμεταλλευτές,
θα μιλήσουν και τα θύματα της εκμετάλλευσης…

Οι εργαζόμενοι ανησυχούν για την επόμενη μέρα. Ψυχανεμίζονται κιόλας το κύμα των απολύσεων και τη μαζική ανεργία, τα «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», τα «οικονομικά μέτρα σοκ» που θα «εξυγιάνουν» δήθεν τον «ασθενή», με νέες θυσίες απ’ τους ανθρώπους της δουλειάς, νέες φοροαπαλλαγές και προνόμια για το μεγάλο κεφάλαιο, παραπέρα εμπορευματοποίηση και καταστροφή του περιβάλλοντος… Κιόλας πολλοί απ’ αυτούς, δεκάδες πρωτοβουλίες στις γειτονιές, εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες, ξενοδοχοϋπάλληλοι, εργάτες στα ολυμπιακά έργα, υπό απόλυση και απλήρωτοι εργάτες στις βιομηχανίες που απειλούν να κλείσουν, εργάτες στα ναυπηγεία και ναυτεργάτες πήραν τους δρόμους στην κρίσιμη αυτή προ-ολυμπιακή περίοδο για να διεκδικήσουν τα στοιχειώδη. Και οι αντιδράσεις θα ήταν πολλαπλάσιες αν εκτός από την καθημερινή πλύση εγκεφάλου κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης μέσα απ’ τα ΜΜΕ, δεν είχαμε και το κατάπτυστο μνημόνιο συνεργασίας και «απεργιακής εκεχειρίας» ΓΣΕΕ και «Αθήνας 2004». Αν δεν συγκάλυπταν τις ταξικές αντιλαϊκές επιδιώξεις των Ολυμπιακών δηλώσεις σαν αυτές που θεωρούσαν ότι αποτελεί «εθνική προτεραιότητα η επιτυχία τους» (Κωσταντόπουλος) ή ότι είναι «δικαίωμα του κάθε λαού, της κάθε χώρας να διεκδικεί τη διοργάνωση των αγώνων» (Παπαρήγα).

Αποκαλύπτοντας από σήμερα την «ολυμπιακή δημοκοπία»
της κυβέρνησης και των κομμάτων του κεφαλαίου, των εργολάβων και των πολεμοκάπηλων· καταγγέλλοντας τον εργασιακό μεσαίωνα, τα εργατικά εγκλήματα, την ντόπα, τη μίζα, την καταστολή που συνοδεύει τα «ολυμπιακά ιδεώδη τους»· ξεσκεπάζοντας  τα κούφια «οράματα» και τις «αξίες» του εμπορευματοποιημένου πρωταθλητισμού που στερεί τα παιδιά του λαού από κάθε δικαίωμα στην πόλη όπου κατοικούν, στο πράσινο, σε ελεύθερους χώρους για άθληση και ψυχαγωγία, στη μόρφωση, στην υγεία, στο μέλλον που τους ανήκει…

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΕΦΗΣΥΧΑΣΜΟ, ΝΑ ΕΝΩΘΟΥΜΕ, ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΔΗΛΩΣΟΥΜΕ:

«    Δεν θα πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα τους!
«    Τα χρέη των Ολυμπιακών και της οικονομίας να τα πληρώσουν οι εταιρίες που θησαύρισαν απ’ αυτά!
«    Όχι στις απολύσεις και στην ανεργία – Όχι υποχρεωτικές           υπερωρίες – Μείωση των ωρών εργασίας και των ορίων συνταξιοδότησης – Αυξήσεις στις συντάξεις και στους μισθούς!
«    Λεφτά για την Παιδεία, την Υγεία, τον Πολιτισμό, το λαϊκό Αθλητισμό!
«    Να καταργηθούν όλοι οι τρομονόμοι – Κανένας «Ράμπο» καμία κάμερα-χαφιές να μη μείνουν στη θέση τους – Κάτω τα χέρια απ’ το Γιάννη Σερίφη, τον Ταϊλάν, τον Αβραμίδη!
«    Έξω απ’ το ΝΑΤΟ – Έξω απ’ την Ε.Ε. – Όχι στα ψεύτικα τα λόγια «εκεχειρίας» των εγκληματιών πολέμου!
«    Ειρήνη και φιλία – κοινωνικοί και διεθνιστικοί αγώνες των λαών!

Ιούλης 2004

ΟΙ ΗΠΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΕΣ…
Παρά τους πάνω από 100.000 Ιρακινούς νεκρούς, ανάμεσά τους γυναίκες, γέρους και μικρά παιδιά, την ισοπέδωση πόλεων και χωριών, την καταστροφή της οικονομικής υποδομής και των δημόσιων υπηρεσιών της χώρας· παρά τη μαζική ανεργία, την πείνα και την εξαθλίωση. κόντρα στις 150.000 των πάνοπλων στρατευμάτων κατοχής και την πρόσφατη παρωδία εκλογών για τη νομιμοποίηση της ιμπεριαλιστικής κτηνωδίας και τον έλεγχο των πλούσιων ενεργειακών αποθεμάτων της χώρας και ολόκληρης της περιοχής, η ηρωϊκή αντίσταση του ιρακινού λαού συνεχίζεται και δυναμώνει ανατρέποντας κάθε πρόβλεψη του αμερικανικού Πενταγώνου. Οι 1.500 νεκροί Αμερικανοί στρατιώτες, οι πάνω από 11.000 τραυματίες, οι 5.000 λιποτάκτες, η κάθετη πτώση του ηθικού στο στρατό κατοχής και οι εκατοντάδες αυτοκτονίες, το φυλλορρόημα της «συμμαχίας των προθύμων», η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης των Αμερικανών εργαζόμενων και τα αδιέξοδα του αμερικάνικου καπιταλισμού,  η πλειοψηφική άποψη του αμερικάνικου λαού που θεωρεί σήμερα πια, λίγους μήνες μετά την επανεκλογή του Μπους,  ότι «ο πόλεμος στο Ιράκ ήταν λάθος», αλλά και η παγκόσμια κατακραυγή των λαών κατά του «διαρκούς πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία», έχουν εξαναγκάσει σήμερα τους δολοφόνους της Ουάσινγκτον σε νέους ελιγμούς και τεχνάσματα.

ΠΟΙΑ «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»;;;
Έτσι, εγκαταλείποντας τα διάτρητα ψεύδη για τα «όπλα μαζικής καταστροφής» και τις δήθεν «σχέσεις του καθεστώτος Σαντάμ με την Αλ Κάϊντα» ως αιτίες του πολέμου, ο νέος Χίτλερ Μπους ανακήρυξε κατά την ορκωμοσία για τη δεύτερη θητεία του την «επικράτηση της ελευθερίας και της δημοκρατίας», την «υποστήριξη των δημοκρατικών κινημάτων σε κάθε έθνος και κάθε πολιτισμό»,  το «τέλος της τυραννίας» σε κάθε γωνιά του πλανήτη, σε προϋπόθεση για την «ασφάλεια και την ελευθερία» στις ίδιες τις ΗΠΑ. Μ’ αυτές τις δημαγωγίες προσπάθησε να συγκαλύψει τις στρατηγικές κοσμοκρατορικές επιδιώξεις της Ουάσινγκτον για τη συντριβή κάθε χώρας και κάθε λαού που θέλει να ορίζει ο ίδιος τις τύχες του και να ελέγχει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του, βάζοντας έτσι εμπόδια στα σχέδια των ΗΠΑ. Ωστόσο αυτή τη «Δημοκρατία» την ξέρουν κιόλας καλά οι λαοί στην περιοχή και σ’ όλο τον κόσμο. Τη «Δημοκρατία»:
Της Πατριωτικής Πράξης (Patriot Act) που άνοιξε το δρόμο για την ανεξέλεγκτη ηλεκτρονική παρακολούθηση όλων των πολιτών, τις αυθαίρετες συλλήψεις, την πολύμηνη κράτηση χωρίς δίκη, τα βασανιστήρια, τα νέα Άουσβιτς τύπου Γκουαντάναμο και Αμπού Γκράϊμπ.
Της κατεδάφισης κάθε δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού των λαών και κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου σαν αυτή που εγκαινίασαν οι «προληπτικοί πόλεμοι»
Των εκλογών παρωδία κάτω από την επιτήρηση των στρατευμάτων κατοχής για την εγκαθίδρυση νέο-αποικιοκών καθεστώτων σαν αυτά του Αφγανιστάν και του Ιράκ.
Της ολόπλευρης υποστήριξης των δολοφονικών επιδρομών του Ισραήλ και της οικοδόμησης του φρικαλέου τείχους του απαρτχάϊντ για την κατάπνιξη των αγώνων του ακατάβλητου παλαιστινιακού λαού και την οικοδόμηση ενός κατακερματισμένου και κάτω από ισραηλινή επιτήρηση κρατικού μορφώματος στην Παλαιστίνη.
Των πραξικοπημάτων για την ανατροπή εκλεγμένων κυβερνήσεων όπως του Τσάβες στην Βενεζουέλα, που απέτυχε, ή του Αριστίντ στην Αϊτή, που επικράτησε.
Της υποδαύλισης του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας για το βίαιο διαμελισμό χωρών και κρατών όπως στη Γιουγκοσλαβία και την κατασκευή μικρών, αλληλομισούμενων, ανίσχυρων και παραδομένων στις ορέξεις του ιμπεριαλισμού κρατιδίων-προτεκτοράτων, με την απόσχιση του Μαυροβουνίου, όπως στο Κόσοβο, την ΠΓΔΜ, αλλά και στην ίδια την Κύπρο.
Των διαρκών απειλών για στρατιωτικές επεμβάσεις και καταστροφικά πλήγματα ενάντια σε χώρες και λαούς στη Συρία, στο Ιράν, στην Β. Κορέα, στην Κούβα κ.λπ.
Μόνο οι αντιστάσεις των λαών με όλα τα μέσα και ένα ρωμαλέο και αυτόνομο αντιπολεμικό κίνημα σε διεθνή κλίμακα θα είναι σε θέση να κλείσει το δρόμο στην παραπέρα φασιστικοποίηση των διεθνών σχέσεων αλλά και στο εσωτερικό των ίδιων των ΗΠΑ.

Ε.Ε. ΚΑΙ ΗΠΑ – ΛΥΚΟΣΥΜΜΑΧΙΑ…
Ταυτόχρονα, για ν’ αποφύγει την όλο και μεγαλύτερη απομόνωση των ΗΠΑ, ο Μπους δήλωσε πως «μόνο οι εχθροί της ελευθερίας θέλουν το διχασμό των ελεύθερων εθνών» προσθέτοντας ότι «οι συντονισμένες τους προσπάθειες για την προώθηση της δημοκρατίας θα είναι ο προάγγελος της ήττας των εχθρών μας». ΗΠΑ και Ε.Ε. εμφανίζονταν να ξεχνούν τις παλιές διαφορές τους και να υποστηρίζουν από κοινού τον «εκδημοκρατισμό» της Μ. Ανατολής. Η παρισινή Monde αναρωτιόταν «Μήπως είχε δίκιο ο κ. Μπους;».  Και ο Καραμανλής, σπεύδοντας να ευθυγραμμιστεί με το νέο πνεύμα συγκάλυψης των εγκλημάτων πολέμου, τόνισε στη Μαδρίτη «Είναι βαθιά πεποίθησή μας ότι όπου ριζώνει η Δημοκρατία, δεν μπορεί να ανθίσει η τρομοκρατία». Την ίδια ώρα, ωστόσο, Σρέντερ και Σιράκ συμφωνούσαν ότι «το ΝΑΤΟ δεν είναι ο κατάλληλος χώρος συντονισμού και συζήτησης της στρατηγικής των ατλαντικών εταίρων», ο Βέλγος πρωθυπουργός υπογράμμιζε ότι «ο ελεύθερος κόσμος πρέπει να βαδίζει και με τα δύο πόδια, ΗΠΑ και Ε.Ε.»,  αρκετοί Ευρωπαίοι αποφάσιζαν να σπάσουν το εμπάργκο πώλησης όπλων στην Κίνα παρά τις αμερικάνικες διαφωνίες, να εντείνουν τις προσπάθειές τους για την οικοδόμηση του ευρωστρατού, αξιοποιώντας  την αντιτρομοκρατική εκστρατεία για την περιστολή των ελευθεριών στο ευρωπαϊκό έδαφος και κατοχυρώνοντας  τους «προληπτικούς πολέμους» στο Ευρωσύνταγμα. Αποκαλύφθηκε έτσι ότι αυτό που ενδιαφέρει και την Ε.Ε. δεν είναι παρά η σύμπλευση με τις ΗΠΑ, όταν δεν γίνεται αλλιώς, αλλά και ο ανταγωνισμός μαζί τους για το μοίρασμα του κόσμου και την καταδυνάστευση των λαών.

ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΥΤΟΝΟΜΟ – ΜΑΧΗΤΙΚΟ – ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΛΑΪΚΟ – ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ!
Η στοίχιση με τον Κέρυ στις ΗΠΑ, που υποσχόταν «πιο αποτελεσματική διεξαγωγή του πολέμου», που διέσπασε το αμερικάνικο αντιπολεμικό κίνημα και άνοιξε το δρόμο για την επανεκλογή Μπους. η προβολή της διχασμένης Ε.Ε. ως «πόλου της ειρήνης», που υπονόμευσε το δυναμισμό και την αυτόνομη ανάπτυξη του αντιπολεμικού κινήματος καλλιεργώντας τον εφησυχασμό· οι θεωρίες για «παγκοσμιοποίηση» και «ιμπεριαλισμό» με ανθρώπινο πρόσωπο που οδηγούσαν στην εσωμάτωση και την υποταγή – να οι παράγοντες οι οποίοι, ύστερα απ’ την πρώτη εκρηκτική του ανάπτυξη, οδήγησαν με τις ψευδαισθήσεις και απογοητεύσεις που δημιούργησαν, το παγκόσμιο αντιπολεμικό κίνημα σε προσωρινή κάμψη.

Σήμερα, ωστόσο, η κλιμάκωση σε πλάτος και σε βάθος της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας, οι κίνδυνοι που συσσωρεύονται σε βάρος όλων των λαών της γης, όχι μόνο στις διεθνείς τους σχέσεις αλλά και στο εσωτερικό των χωρών τους, σε βάρος των εργασιακών, κοινωνικών και πολιτικών τους κατακτήσεων και δικαιωμάτων, πράγμα που αποτελεί και την άλλη όψη του πολέμου, όλ’ αυτά απαιτούν και επιβάλλουν ένα νέο ξεκίνημα για ένα αυτόνομο και μαχητικό, εργατικό και λαϊκό, αντιπολεμικό κίνημα· που θα συγκρούεται κάθετα με την καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική «παγκοσμιοποίηση», θα συνδέεται άμεσα με τους κοινωνικούς αγώνες ενάντια στην αντιλαϊκή και φιλοπόλεμη πολιτική της «δικής μας» κυβέρνησης, ενάντια στις πολεμικές δαπάνες, την τρομοϋστερία και την κρατική καταστολή· θα συγχωνεύεται με τους εργατικούς αγώνες κατά της ανεργίας, για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, για τα δικαιώματα των εργαζόμενων και της νεολαίας στην παιδεία, την υγεία, τον πολιτισμό.

ΟΧΙ ΣΤΟΝ «ΕΚΔΗΜΟΚΡΑΤΙΣΜΟ» ΠΑΡΩΔΙΑ – ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ!
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΙΡΑΚΙΝΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΤΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΗΣ!
ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ – ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ!
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΒΑΝΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΧΕΖΜΠΟΛΑΧ – ΤΗ ΣΥΡΙΑ – ΤΟ ΙΡΑΝ – ΤΗ Β. ΚΟΡΕΑ – ΤΗΝ ΚΟΥΒΑ – ΤΗ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ κ.λπ.
ΟΧΙ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ – ΚΥΠΡΟΣ ΕΝΙΑΙΑ ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ – ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΉ – ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ!
ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ – ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ – ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΑΝΤΑΡΟΙ – ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ ΚΑΙ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥΣ – ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ – ΤΗΝ Ε.Ε. – ΤΟΝ ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ!
ΚΑΤΩ Η ΦΙΛΟ-ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ Ν.Δ. ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΔΕΞΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ!

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ
ΑΓΑΛΜΑ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ 12 μ.μ. – Θα χαιρετίσουν:
Εκπρόσωπος της Πρωτοβουλίας, αγωνιστής του αντιπολεμικού κινήματος, ο Γιάννης Σερίφης και ο Σινάν Μποζκούρτ–Ταϊλάν

ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ!

Κοντεύουν να συμπληρωθούν 2 χρόνια από την εισβολή των ΗΠΑ-Βρετανίας στο Ιράκ και οι δηλώσεις των κυβερνήσεων αυτών ότι η κατάσταση θα ομαλοποιηθεί διαψεύδεται καθημερινά από τη γεωμετρικά αυξανόμενη συμμετοχή του ιρακινού λαού στην αντίσταση ενάντια στις δυνάμεις κατοχής και στους συνεργάτες τους.
Η πρόφαση της ύπαρξης πυρηνικών-χημικών όπλων υπήρξε τόσο έωλη, που οι ίδιοι οι εμπνευστές της αναγκάστηκαν να δηλώσουν πως δεν ισχύει. Έγιναν έτσι ακόμα πιο φανεροί οι πραγματικοί στόχοι: ο έλεγχος των ενεργειακών πηγών πλούτου υπέρ της κυρίαρχης έκφρασης του κεφαλαίου στον κόσμο σήμερα, αλλά και μιας αντίληψης-ανάγκης για διαρκή πόλεμο ενάντια στην «τρομοκρατία» για τη βαθύτερη εκμετάλευση και καθυπόταξη λαών και εργαζομένων. Καινούργιο πρόσχημα για τις επεμβάσεις σε όλη τη γη αποτελεί η «απελευθέρωση» του κόσμου από την τυραννία, όπως πανηγυρικά δήλωσε ο πρόεδρος Μπους πριν από λίγες μέρες κατά την ορκομωσία του.
Όμως η ηρωική ιρακινή αντίσταση αποδεικνύει καθημερινά απέναντι στη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη του κόσμου και τη συμμαχία των προθύμων πως οι λαοί που αντιστέκονται έχουν τεράστια δύναμη, καταφέρνοντας καίρια πλήγματα τόσο στην προσπάθεια υποδούλωσης του Ιράκ, όσο και στη γενικότερη πολιτική των ΗΠΑ.
Οι ΗΠΑ, προσπαθώντας να απεγκλωβιστούν από το τέλμα στο οποίο έχουν περιέλθει, διενεργούν εκλογές στο Ιράκ προσπαθώντας, μάταια ελπίζουμε, αφενός να δημιουργήσουν ρήγματα στις τάξεις της αντίστασης ή έστω να φέρουν πιο κοντά την αντιπαράθεση στους κόλπους του ιρακινού λαού αποδυναμώνοντάς τον με έναν εμφύλιο και αφετέρου να νομιμοποιήσουν ως ένα βαθμό την παρουσία τους στη χώρα, δείχνοντας ότι προωθούν την παράδοση της εξουσίας στους ίδιους τους Ιρακινούς. Είναι προφανές ότι όσο τουλάχιστον παραμένουν οι δυνάμεις κατοχής καμιά βελτίωση δεν μπορεί να προσδοκά ο ιρακινός λαός και οι εκλογές παρωδία δεν είναι παρά το καρότο προ του  μαστιγίου.
Συνένοχοι στα σχέδια των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, σε διαφορετικό βαθμό, είναι τόσο η ΕΕ όσο και οι ελληνικές κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Η ΕΕ πέρα απο την επίσημη άρνηση συμμετοχής ως ΕΕ καθεαυτή (και ενώ οι μισές χωρες έχουν στείλει στρατό!), παραμένει πιστός αρωγός στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας όπως έδειξαν και οι «ανθρωπιστικοί» βομβαρδισμοί στην πρώην Γιουγοσλαβία και το Αφγανιστάν. Απλώς παλεύει για μια καλύτερη μοιρασιά, αρνούμενη λόγω της δομικής της σύστασης ως εκμεταλλευτικής οντότητας να παλέψει για την αποτροπή του πολέμου και την αποχώρηση των δυνάμεων κατοχής. Το πολύ πολύ να προσπαθήσει να την ντύσει με το μανδύα του ΟΗΕ.
Η ελληνική κυβέρνηση, προσφέροντας παράλληλα τη βάση της Σούδας και στέλνοντας πλοία στον Περσικό (4η χώρα στον κόσμο από άποψη συνεισφοράς στα σχέδια του πολέμου) και εξυπηρετώντας τόσο τα σχέδια των ΗΠΑ όσο και προωθεί την ισχυροποίηση του ελληνικού κεφαλαίου, υπό το βάρος του έντονου αντιπολεμικού και αντιαμερικάνικου αισθήματος που κατέβασε χιλιάδες διαδηλωτές στο δρόμο, δεν τολμά να στείλει (ακόμα τουλάχιστον) στρατιώτες στο Ιράκ. Παρολ’ αυτά προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες, στέλνοντας παραπάνω δυνάμεις στο Κόσοβο και στο Αφγανιστάν, απελευθερώνοντας «συμμαχικές» δυνάμεις, ώστε να κατευθυνθούν στο μέτωπο του Ιράκ. Τέλος, φροντίζει να κάνει σαφείς τις προθέσεις της για ενεργότερη συμμετοχή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια όσο και καθυπόταξης των εργαζομένων με τις εξοντωτικές ποινές στους αρνούμενους να πολεμήσουν σε ολα τα μήκη της γης στρατιώτες (υπόθεση Μοναστηριώτη).
Άμεση ανάγκη για να μήν ευοδωθούν τα σχέδιά τους είναι μια νέα άνοιξη του αντιπολεμικού κινήματος, που θα στέκεται ενάντια στη θέληση των ισχυρών της γης. Η στασιμότητα του κινήματος, με κύρια ευθύνη της σοσιαλδημοκρατίας και των δορυφόρων τους διεθνώς, πρέπει να ξεπεραστεί. Και αν ο αντιαμερικανισμός ενώνει (και σωστά), αφού οι ΗΠΑ αποτελούν την ισχυρότερη και πιο επιθετική κυβερνητική έκφραση του παγκόσμιου κεφαλαίου, το κίνημα χρειάζεται να πάρει βαθύτερα χαραχτηριστικά εντοπίζοντας τους εχθρούς και στην ίδια μας τη χώρα, αν δε θέλουμε ο αγώνας να μείνει ατελέσφορος, συνδέοντας την αλληλεγγύη για τον ιρακινό λαό με την αποδυνάμωση των ιμπεριαλιστικών σχεδίων και τη βελτίωση των όρων της
ζωής μας.

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΦΑΡΣΑ
ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΙΡΑΚΙΝΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΤΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΗΣ
ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ – ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ – ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ – ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΑΝΤΑΡΟΙ – ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ ΚΑΙ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥΣ ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ – ΤΗΝ Ε.Ε. – ΤΟΝ ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ
ΚΑΤΩ Η ΦΙΛΟ-ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΝΔ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΔΕΞΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ιανουάριος 2005

Τι είναι το Ευρωσύνταγμα;
Από τα πρώτα κιόλας άρθρα, αναδεικνύεται η πραγματική φύση του κειμένου που ονομάστηκε «Ευρωσύνταγμα». Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για «Σύνταγμα», αλλά για μια διακρατική συμφωνία που σκοπό έχει να υπερασπίσει τα συμφέροντα των αστικών τάξεων των χωρών της Ε.Ε., και να περιορίσει τις δυνατότητες διεκδικήσεων από την πλευρά των λαών.
Αυτό αποτυπώνεται στις «βασικές αρχές» που θεμελιώνουν το Ευρωσύνταγμα. Όλα τα μέχρι σήμερα Συντάγματα στα πρώτα τους άρθρα ορίζουν ως θεμέλιους λίθους τους, υποκριτικά ή όχι, την προάσπιση των «ελευθεριών του πολίτη», την προώθηση της ειρήνης και της αλληλεγγύης των λαών κ.λπ. Αντίθετα, το Ευρωσύνταγμα στο 3ο κιόλας άρθρο του, ορίζει ως θεμέλιο λίθο του την «άκρως ανταγωνιστική κοινωνική οικονομία της αγοράς», και προβλέπει ότι «στις σχέσεις της με τον υπόλοιπο κόσμο, η Ε.Ε. επιβεβαιώνει και προωθεί τις αξίες της και τα συμφέροντά της».
Η θεμελιακή κατοχύρωση των νόμων της αγοράς διατρέχει όλες τις διατάξεις του Ευρωσυντάγματος, διαλύοντας εξαρχής κάθε αυταπάτη: οι βασικές αρχές που διέπουν το Ευρωσύνταγμα είναι η ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων και κεφαλαίων στην Ε.Ε. και η αύξηση των κερδών των επιχειρήσεων στον “ενιαίο χώρο” της Ε.Ε., και όχι η “ευημερία” των πολιτών, όπως θέλουν να το παρουσιάζουν.
Είναι σαφές ότι το Ευρωσύνταγμα, και κυρίως η πολιτική της περαιτέρω πολιτικής “ενοποίησης” της Ε.Ε., έχει στόχο την ισχυροποίηση της θέσης των ευρωπαϊκών κεφαλαίων (και μάλιστα των πιο επιθετικών) στο διεθνή ανταγωνισμό, και την κατάκτηση μιας νέας, καλύτερης θέσης στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα και τη Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Ποιος αποφασίζει στην Ε.Ε.;
Το Ευρωσύνταγμα καταργεί επίσημα τον ιστορικό (και ανυπόληπτο πλέον) διαχωρισμό των εξουσιών: της νομοθετικής, της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναγορεύεται πλέον σε ανώτατη “υπερδιοίκηση” που συγκεντρώνει στα χέρια της εξουσίες νομοθετικές, εκτελεστικές και δικαστικές: την αποκλειστική νομοθετική πρωτοβουλία («οι νομοθετικές πράξεις της Ένωσης, μπορούν να εκδίδονται μόνο βάσει προτάσεως της Επιτροπής» Ι.25.2), τον έλεγχο της εφαρμογής των διατάξεων του Ευρωσυντάγματος, την επίβλεψη της εφαρμογής του δικαίου της Ε.Ε., την εκτέλεση του προϋπολογισμού και τη διαχείριση οικονομικών προγραμμάτων (Ι.25.1)!
Η “αντιπροσωπευτική” διακυβέρνηση εγκαταλείπεται και η διοίκηση ανατίθεται σε ολιγομελή διορισμένα όργανα, όλο και πιο κλειστά και αδιαφανή. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (με τις παραπάνω υπερ-αρμοδιότητες) αποτελείται  από: τον Πρόεδρο, τον Υπουργό Εξωτερικών της Ε.Ε. και τους διορισμένους Επιτρόπους (Ι.25.3). Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψηφίζει μόνο μετά από πρόταση της Επιτροπής. Με δεδομένο δε ότι «η Ένωση διαθέτει αποκλειστική αρμοδιότητα να θεσπίζει τους αναγκαίους για τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς κανόνες ανταγωνισμού…» και, επίσης αποκλειστική αρμοδιότητα χάραξης της νομισματικής και κοινής εμπορικής πολιτικής (Ι.12.1), γίνεται αντιληπτή η πρόθεση υποβάθμισης του ρόλου των αντιπροσώπων, έτσι ώστε να σταλεί το μήνυμα ότι οι, πολιτικά πιο ευάλωτες στην πίεση των λαών, εθνικές κυβερνήσεις, περνούν στο παρασκήνιο, ενώ οι ευρωβουλευτές αποκτούν ρόλο σχεδόν διακοσμητικό!
Το ίδιο συμβαίνει και με τα οικονομικά ζητήματα, η αρμοδιότητα των οποίων εκχωρείται σε κλειστά όργανα της Ε.Ε. Θεσμοθετείται αυτοτελής πολιτικός ρόλος για το Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών, το οποίο, αποτελούμενο από τις Εθνικές Κεντρικές Τράπεζες, υπό τη διεύθυνση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, χαράζει και ασκεί τη νομισματική πολιτική της Ε.Ε.  Ζητείται δε η γνώμη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, για κάθε σχετική πράξη της Ε.Ε., αλλά και για κάθε σχέδιο εθνικής νομοθετικής διάταξης (Ι.29.1,2,5). Μάλιστα, το Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών κατέχει και διαχειρίζεται το σύνολο των συναλλαγματικών αποθεμάτων των κρατών μελών (ΙΙΙ.77.2.γ).
Η παραδοσιακή “ανεξαρτησία των εξουσιών” δίνει τη θέση της στην ανεξαρτησία των οργάνων. Χαρακτηριστικά, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και οι εθνικές Κεντρικές Τράπεζες υποχρεούνται σε απόλυτη ανεξαρτησία από τα κράτη-μέλη και τους άλλους φορείς της Ένωσης, ενώ τα κράτη-μέλη αναλαμβάνουν την υποχρέωση να απόσχουν από κάθε προσπάθεια επηρεασμού των αντιπροσώπων τους σε αυτά (ΙΙΙ.80). Αντίστοιχη ανεξαρτησία οφείλει να επιδεικνύει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Ι.25.4) ενώ ο Πρόεδρος της Επιτροπής «…ορίζει τους 13 Επιτρόπους με κριτήριο την επαγγελματική τους επάρκεια… και την αδιαμφισβήτητη ανεξαρτησία τους» (Ι.26.2). Όπου βέβαια “ανεξαρτησία” σημαίνει να είναι ανεπηρέαστοι από τα λαϊκά αιτήματα και όχι ανεπηρέαστοι από τα μεγάλα ευρωπαϊκά κεφάλαια, η διαπλοκή με τα οποία, όπως φάνηκε και από την τελευταία θυελλώδη εκλογή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, είναι σχεδόν επιβεβλημένη!

Στο στόχαστρο τα δικαιώματα των εργαζόμενων
Βασικό μέλημα των συντακτών του Ευρωσυντάγματος είναι η εξασφάλιση της ελευθερίας της αγοράς και του ανταγωνισμού στα πλαίσια της Ε.Ε., ακόμη κι αν αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζόμενων: αίρονται κάθε είδους περιορισμοί ή έλεγχοι στην εγκατάσταση εταιριών στο έδαφος οποιουδήποτε κράτους μέλους (ΙΙ.22.1), απελευθερώνεται η παροχή υπηρεσιών από εταιρείες, ακόμη και αν πρόκειται για καταγεγραμμένα αστικοδημοκρατικά λειτουργήματα (ΙΙΙ.29,30), ενώ καταργούνται οι ενισχύσεις που τυχόν χορηγούνται υπό οποιαδήποτε μορφή σε ορισμένους κλάδους επιχειρήσεων –π.χ. κοινωνικού ενδιαφέροντος, όπως είναι οι συγκοινωνίες– προκειμένου να μη νοθεύεται ο ανταγωνισμός (ΙΙΙ.56.1). Και βέβαια οι εργαζόμενοι δεν αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερο σεβασμό από τα εμπορεύματα που πρέπει να διακινούνται ελεύθερα από χώρα σε χώρα, με «ευελιξία» και «ελαστικότητα» (οι λέξεις που αντικαθιστούν πια το δικαίωμα στη μόνιμη εργασία και την ασφάλιση…)
Από την άλλη πλευρά και πρώτη φορά, εμφανίζεται μια χάρτα δικαιωμάτων της εργοδοσίας, στο πλαίσιο της οποίας θεσμοθετείται συνταγματικά το lock-out! Αναβαπτιζόμενο ως «δικαίωμα ανταπεργίας», το από χρόνια απαγορευμένο αυταρχικό κλείσιμο του εργοστασίου ή της εταιρείας και η άρνηση της εργοδοσίας να δεχτεί την παροχή εργασίας των ανυπάκουων εργαζομένων (συνοδευόμενη φυσικά από άρνηση να τους πληρώσει), αναγνωρίζεται ως «δικαίωμα συλλογικής δράσης» (ΙΙ.27) των εργοδοτών, απέναντι στο δικαίωμα απεργίας των εργαζομένων.

Στο στόχαστρο και η εκπαίδευση
Με βάση το Ευρωσύνταγμα, η εκπαίδευση αποτελεί δικαίωμα που παρέχεται δωρεάν μόνο μέχρι το βαθμό της «υποχρεωτικής εκπαίδευσης»! Στην ίδια διάταξη θεμελιώνεται επίσης η «ελευθερία ίδρυσης εκπαιδευτικών ιδρυμάτων» (ΙΙ.14.2,3), κατοχυρώνεται δηλαδή συνταγματικά η αγοραία ιδιωτική εκπαίδευση. Παράλληλα, ο βραχνάς της συνεχούς κατάρτισης και επανακατάρτισης βαφτίζεται «δικαίωμα», το οποίο φυσικά δεν παρέχεται δωρεάν (ΙΙ.14.1).
Η αγωνία της δια βίου κατάρτισης και της εργασιακής περιπλάνησης αποκτά συντακτική νομιμότητα και απελπιστική μονιμότητα. Η όλη εκπαιδευτική διαδικασία αφενός προσδένεται στις στρατηγικές αλλά και τις συγκυριακές ανάγκες του κεφαλαίου, αφετέρου αλλάζει την εικόνα του εκπαιδευόμενου, ο οποίος με στρατιωτική πειθαρχία μεταλλάσσεται ολόκληρος (αλλάζει τόπο, γνωστικό αντικείμενο, ιδιότητα επιστημονική ή επαγγελματική, θεωρεί αυτονόητο το να εναλλάσσει περιόδους εργασίας με περιόδους ανεργίας, κατά τις οποίες υποχρεούται να επανακαταρτίζεται) προκειμένου, ολοένα και πιο ευέλικτος, να γίνει απλώς πιο ελαστικός «απασχολήσιμος», στη βάση των αναγκών του κεφαλαίου.

Οι πολλές ελευθερίες κομμένες
Για να μη μένει πια καμιά αμφιβολία για τους σκοπούς της Ε.Ε. όσον αφορά και τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, το Ευρωσύνταγμα αρνείται να ενσωματώσει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που έχει ψηφιστεί και είναι σε ισχύ από το… 1957!
Όλα αυτά, κοντά στη θεσμοθέτηση των ευρωενταλμάτων, με βάση τα οποία θα εκδίδεται αυτόματα οποιοσδήποτε πολίτης της Ε.Ε. στη χώρα που τον ζητάει, χωρίς να ελέγχονται οι κατηγορίες που του έχουν απαγγελθεί, ούτε οι συνθήκες κάτω από τις οποίες θα κρατηθεί ή θα δικαστεί. Κοντά στις διακρατικές συμφωνίες για από κοινού παρακολούθηση και έκδοση υπόπτων. Κοντά στην Ευρώπη-φρούριο για τους μετανάστες, στην Ευρώπη της Σένγκεν και των ευρω-τρομονόμων.

Η άμυνα απέναντι στον …εσωτερικό εχθρό
Από τα πιο σημαντικά μέρη του Ευρωσυντάγματος είναι η «κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας» (Ι.40). Καθιερώνεται δόγμα ενιαίας αντιμετώπισης εσωτερικού και εξωτερικού εχθρού, με την αναγόρευση της τριπλέτας «κοινή εξωτερική πολιτική + πολιτική άμυνας + πολιτική ασφάλειας» στο δεύτερο (μαζί με την αγορά) στρατηγικό πυρήνα της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Δόγμα που, καθ’ ομολογία των συμβαλλομένων, υπαγορεύθηκε από την ανάγκη να εκδηλωθούν οι επιθετικού χαρακτήρα παγκόσμιες επιδιώξεις της Ε.Ε. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αξιολογεί τακτικά τις απειλές που αντιμετωπίζει η Ένωση και οι περιπτώσεις «πρόληψης τρομοκρατικής απειλής» στο έδαφος κράτους-μέλους ή «ενδεχόμενης τρομοκρατικής επίθεσης» στο εσωτερικό κράτους-μέλους, αντιμετωπίζονται από κοινού με πολιτικά ή στρατιωτικά μέσα.
Επιπλέον είναι σαφείς οι προθέσεις της Ε.Ε. σε σχέση με τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, αφού τίθεται ως πρωταρχικός στόχος η κατάκτηση της στρατιωτικής επιχειρησιακής αυτονομίας της Ε.Ε. κυρίως στις αποστολές στο εξωτερικό (στοιχείο απαραίτητο για να ανταγωνιστεί τις Η.Π.Α.) και καθιερώνονται συνταγματικά οι «προληπτικοί πόλεμοι» και οι επεμβάσεις μέσω αποστολών εκτός Ε.Ε. (Ι.40.1), που περιλαμβάνουν ρητά δράσεις «αφοπλισμού», αποστολές «πρόληψης» των συγκρούσεων, επέμβαση μάχιμων δυνάμεων στη διαχείριση των κρίσεων, επιχειρήσεις σταθεροποίησης κ.λπ. (ΙΙΙ.210.1).
Για την αποφυγή, δε, κάθε παρεξήγησης, το Ευρωσύνταγμα αναφέρεται στη χρήση όλων των μέσων, «συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών…» για «την πρόληψη τρομοκρατικής απειλής στο έδαφος κράτους-μέλους, την προστασία από ενδεχόμενη τρομοκρατική επίθεση και παροχή συνδρομής σε κράτος μέλος στο έδαφός του σε περίπτωση τρομοκρατικής επίθεσης» (Ι.42). Πολύ περισσότερο αυτό αφορά βέβαια την πειθάρχηση των κινημάτων που μπορεί να ξεσπάσουν σε κράτη-μέλη της Ε.Ε., παρά την αόρατη απειλή της…Αλ Κάιντα.

Με την επιχείρηση αποσιώπησης της ουσίας του Ευρωσυντάγματος θέλουν να μας κρύψουν ότι:
Όπως όλες οι ευρωπαϊκές οδηγίες, έτσι και το Ευρωσύνταγμα, δεν είναι νόμοι που επιβάλλονται από τον ουρανό, είναι επιλογές του ευρωπαϊκού κεφαλαίου και των εκάστοτε κυβερνήσεων. Η ύπαρξή τους όμως, βοηθάει τους εκάστοτε κυβερνώντες να εκβιάζουν τις λαϊκές κινητοποιήσεις και τα εργατικά αιτήματα στο όνομα ενός υπέρτατου νόμου στον οποίο “δεν μπορούμε να πάμε κόντρα”. Είναι ένας τρόπος θωράκισης απέναντι στα λαϊκά αιτήματα.
Όσο για την ευρωπαϊκή “ταυτότητα” και το διαφορετικό ευρωπαϊκό “πολιτισμό”, που προβάλλουν ως επιχείρημα, καταρρέει κάθε μέρα μπροστά στην Ευρώπη-φρούριο της Σένγκεν και των ευρω-τρομονόμων, στην Ευρώπη που όχι μόνο δεν διατύπωσε αντίθεση στην αμερικανική επέμβαση, αλλά μαζεύτηκε σαν το κοράκι πάνω από το βομβαρδισμένο Ιράκ να διεκδικήσει κομμάτι από την πίτα της ανοικοδόμησης, ενώ και σήμερα δεν διατυπώνει καμιά αντίθεση στις νέες πολεμικές βλέψεις των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν και της Συρίας.
Είναι πια ξεκάθαρο ότι η Ε.Ε. δεν φτιάχτηκε για να αποτελέσει το “σπίτι των λαών”, αλλά μια σύμπραξη των αστικών τάξεων και των ιμπεριαλιστών της Ευρώπης με στόχο να αυξήσουν την κερδοφορία τους, να εκμεταλλευτούν πιο αποτελεσματικά τους εργαζόμενους στις χώρες τους και να πάρουν μέρος στη συνολική καταλήστευση του πλανήτη. Η πολυδιαφημισμένη Ευρωπαϊκή Ενοποίηση (που “ολοκληρώνεται” με το Ευρωσύνταγμα) δεν έφτιαξε έναν κοινό χώρο προς όφελος των λαών, αλλά έναν χώρο ελεύθερης διακίνησης και κερδοφορίας των κεφαλαίων. Και βέβαια δεν πρόκειται για έναν “ενιαίο” χώρο, αφού οι ανταγωνισμοί και τα επιμέρους συμφέροντα μεταξύ των αστικών τάξεων είναι στην ημερήσια διάταξη.
Η οπτική μιας “άλλης” Ευρώπης, μιας “Ε.Ε. των λαών” σε αντίθεση προς την Ε.Ε. του κεφαλαίου αποδεικνύεται περίτρανα χρεοκοπημένη: οι διατάξεις του Ευρωσυντάγματος αποδεικνύουν με τρόπο ξεκάθαρο ότι η Ε.Ε. είναι ένας ιμπεριαλιστικός μηχανισμός και δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί ή να αλλάξει προς όφελος των λαών∙ μπορεί μόνο (και πρέπει) να ανατραπεί!
Γι’ αυτούς τους λόγους δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί στο Ευρωσύνταγμα η αριστερά του ΣΥΝ, που βλέπει θετικά την Ε.Ε. και είναι έτοιμη να προτείνει “βελτιώσεις” και “αλλαγές”. Ούτε όμως η οπτική του ΚΚΕ, που θεωρεί ότι οι βουλές της Ε.Ε. επιβάλλονται “απέξω” στην ανήμπορη ελληνική αστική τάξη, και προτείνει την αποδέσμευση από την Ε.Ε. σε όφελος μιας “εθνικής ανάπτυξης”.

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΕΥΡΩΣΥΝΤΑΓΜΑ!
Να μην τους αφήσουμε να αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. Μας προβάλλουν ως «εθνικό στόχο», εξυπηρέτησης του κοινού καλού, την υπερψήφιση του Ευρωσυντάγματος από την ελληνική Βουλή. Δεν κάνουν καν τον κόπο να μιλήσουν για δημοψήφισμα, όπως σε άλλες χώρες της Ε.Ε., αλλά φροντίζουν όλη αυτή η ιστορία να περάσει με μια συνωμοσία σιωπής. Ο λαός όμως δεν μπορεί να ξεχάσει τι σήμαινε ο “εθνικός στόχος” της ένταξης στην ΟΝΕ και το ευρώ: κερδοφορία για το κεφάλαιο, ακρίβεια και λιτότητα για τους εργαζόμενους. Το ίδιο θα συμβεί και με την ένταξη στο Ευρωσύνταγμα.
Γι’ αυτό πρέπει να αγωνιστούμε ενάντια στο Ευρωσύνταγμα και τις πολιτικές της Ε.Ε.
Γιατί σήμερα αγώνας ενάντια στην επίθεση του ελληνικού κεφαλαίου στα δικαιώματα και τις ανάγκες μας σημαίνει και αγώνας ενάντια στην Ε.Ε., αγώνας για την αποδέσμευση της Ελλάδας από την Ε.Ε. Η αποδέσμευση της Ελλάδας από την Ε.Ε., από τη σκοπιά των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων συνδέεται άμεσα με τους αγώνες και τη διεθνιστική πάλη των λαών στην Ευρώπη και όλη την περιοχή ενάντια στον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο, την πάλη για την κοινωνική χειραφέτηση.

ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε.- Η Ε.Ε. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ