ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ!

Πρωτοβουλία
Αγώνα

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ!

30 χρόνια πριν, μια αυθεντική επαναστατική πρωτοβουλία πρωτοπόρων δυνάμεων της νέας γενιάς και των εργαζόμενων έδωσε διέξοδο στη συσσωρευμένη οργή και στις αγωνιστικές αναζητήσεις ευρύτερων λαϊκών μαζών και οδήγησε στη μεγάλη λαϊκή εξέγερση του Νοέμβρη. Αξιοποίησε τα αδιέξοδα του ιμπεριαλισμού και της αμερικανοκίνητης χούντας (πρώτη μεγάλη μεταπολεμική οικονομική κρίση, όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών και ενδοαστικών αντιθέσεων), τους επαναστατικούς αγώνες των λαών (Μάης του ’68, Πολιτιστική Επανάσταση, αγώνες των λαών στη Μ. Ανατολή, νίκες των λαών της Ινδοκίνας). Παραμέρισε εκείνες τις ημέρες τις αντιλήψεις της «ειρηνικής μετεξέλιξης» με επικεφαλής την αστική αντιπολίτευση, τις ιδέες και τις δυνάμεις της ήττας, της υποταγής και της ενσωμάτωσης• για να εξευτελίσει όσα παρουσιάζονταν ως «εφικτά» και να υλοποιήσει όσα θεωρούνταν «ουτοπία», τινάζοντας στον αέρα τα σχέδια για την «ομαλοποίηση»-στερέωση του χουντικού καθεστώτος• για να ξαναζωντανέψει τις επαναστατικές παραδόσεις, τα οράματα και τους στόχους των εργαζόμενων και των νέων• για να οδηγήσει στην κατάρρευση της στρατοκρατίας με το πραξικόπημα Σαμψών και την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο, λίγους μήνες αργότερα. Το Πολυτεχνείο χαράχτηκε στη λαϊκή συνείδηση ως κορυφαία στιγμή στη νεότερη ιστορία του νεολαιίστικου, εργατικού και λαϊκού μας κινήματος.
Ωστόσο, την έλλειψη συγκροτημένης και ισχυρής επαναστατικής διεξόδου αξιοποίησαν τότε οι δυνάμεις του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου για να λεηλατήσουν και να καπηλευτούν τους αγώνες και τις θυσίες της λαϊκής εξέγερσης, επιβάλλοντας τη δική τους «μεταπολίτευση». Διακηρύσσοντας στη συνέχεια την παρακμή του Πολυτεχνείου, οι παρακμασμένοι κάθε απόχρωσης προσπάθησαν να πνίξουν ακόμα κι αυτόν τον αγωνιστικό γιορτασμό του. Αδίστακτοι κονδυλοφόροι και τηλεοπτικοί αστέρες όλων των ΜΜΕ κοίταξαν να αξιοποιήσουν κάθε πιθανή συκοφαντία και προβοκάτσια, για να σβήσουν τη φλόγα των μηνυμάτων της εξέγερσης.
Κι όμως, 30 χρόνια μετά το Νοέμβρη, αυτό που αμφισβητείται δεν είναι η λάμψη της μεγάλης εξέγερσης… Αυτό που πραγματικά μπαίνει στο στόχαστρο ξανά είναι η αντεργατική και αντιλαϊκή πολιτική του κεφαλαίου και της ιμπεριαλιστικής «νέας τάξης», της όλο και πιο αντιδραστικής μετάλλαξης του σημιτικού «εκσυγχρονισμού». Αυτό που αποκαλύπτεται σήμερα, χωρίς ίχνος προοδευτικού οράματος και ελπίδας για το λαό, είναι ο δικός τους «γαλαζοπράσινος»-αντιδραστικός δικομματισμός, η αντιλαϊκή πολιτική τους:

• των ιδιωτικοποιήσεων και της μαζικής ανεργίας, που θα πάρει εκρηκτικές διαστάσεις μετά τους Ολυμπιακούς του 2004 και το τέλος του Γ΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης. Της γενικής επέλασης Κυβέρνησης-Ε.Ε.-κεφαλαίου για τη γενίκευση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, την ισοπέδωση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων• της εξοντωτικής ακρίβειας του ευρώ• του ξεκληρίσματος της φτωχομεσαίας αγροτιάς• του 22% του λαού που ζει σήμερα κάτω από το όριο της φτώχειας.
• Της κατεδάφισης του όποιου «κοινωνικού κράτους» από τη μια, και της προκλητικής σπατάλης για τους Ολυμπιακούς της μίζας και της περιβαλλοντικής καταστροφής από την άλλη. Της ολοκληρωτικής εμπορευματοποίησης-εξαθλίωσης για παιδεία και υγεία. Των εκατοντάδων χιλιάδων παιδιών εκτός μέσης εκπαίδευσης, της μετατροπής των πτυχίων των ΑΕΙ σε διαβατήρια για την «απασχολησιμότητα» και την ανεργία.
• Της «ισχυρής Ελλάδας»-προγεφύρωμα στον βρώμικο «προληπτικό πόλεμο» των ΗΠΑ κατά του Ιράκ και όλων των λαών της περιοχής• της «ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε» ως διχοτομημένου κράτους-προτεκτοράτου με το σχέδιο Ανάν• της ολόπλευρης ΝΑΤΟποίησης του Αιγαίου• τέλος, της πλήρους ευθυγράμμισης με το νέο αντιδραστικό ευρωσύνταγμα, της αντιδημοκρατικής «θωράκισης» των πολυεθνικών, της ανισοτιμίας, των τρομονόμων, του ρατσισμού, με την καταστολή (συνεχίζεται η παράνομη και εξοντωτική φυλάκιση των 7 διαδηλωτών της Θεσσαλονίκης), το ευρωφακέλωμα, τον Ευρωστρατό των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ! Μαζί με τα Πολυτεχνεία της σύγχρονης εποχής, από το Σιάτλ, τη Γένοβα και τη Βαρκελώνη μέχρι το Αρχεντινάσο, τη Βολιβία και το Νεπάλ, το Ιράκ και την Παλαιστίνη. Ζει και αναπνέει μέσα στο παγκόσμιο αντιπολεμικό κίνημα, στους ταξικούς αγώνες των εργαζόμενων και της φτωχομεσαίας αγροτιάς, στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις της νεολαίας.
ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΤΩΡΑ υπογραμμίζει την ανάγκη για μια νέα επαναστατική πρωτοβουλία μακράς πνοής, πιο ώριμη και συγκροτημένη αυτή τη φορά, εξοπλισμένη και με τα επαναστατικά διδάγματα του Πολυτεχνείου• που θα υψώσει «πύργο ατίθασο» ενάντια στη σύγχρονη καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και παραμερίζοντας τις σύγχρονες ιδέες της ενσωμάτωσης, του ανέφικτου όσο και αποπροσανατολιστικού «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο», θα χαράξει μαζί με την εργατική τάξη και τους λαούς το δρόμο για την ανατροπή της.

• Θα σταθεί αποφασιστικά στο πλευρό της ηρωικής αντίστασης του ιρακινού λαού που μπαίνει φραγμός στην επέκταση του πολέμου και κουρελιάζει σήμερα την «παντοδυναμία» της αμερικάνικης υπερδύναμης. Για να μην πάει ούτε ένας Έλληνας φαντάρος στο στρατό κατοχής. Για την ενίσχυση της ακατάβλητης παλαιστινιακής Ιντιφάντα. Για να φύγουν οι φονιάδες ιμπεριαλιστές από το Ιράκ και την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν και τα Βαλκάνια.
• Θα παλέψει μαζί με όλους τους εργαζόμενους της Ευρώπης ενάντια στην ισοπέδωση κάθε εργατικής κατάκτησης, τη διεκδίκηση των σύγχρονων δικαιωμάτων και αναγκών των εργαζομένων και της νεολαίας ενάντια στον νέο κοινωνικό μεσαίωνα, στο ρατσισμό, τους ευρωτρομονόμους και την καταστολή.
• Έξω από το ΝΑΤΟ, την Ε.Ε. και τον Ευρωστρατό. Διάλυση του ΔΝΤ και του ΠΟΕ. Έξω οι βάσεις και οι Αμερικάνοι.
• Θα ενωθεί με τους λαούς της Τουρκίας και του Κουρδιστάν στον αγώνα για ισοτιμία, ανεξαρτησία και κοινωνική χειραφέτηση, για το ξήλωμα όλων των ξένων βάσεων, για μια Κύπρο ενιαία-κυρίαρχη-ανεξάρτητη χωρίς ξένους στρατούς, με την αγωνιστική συναδέλφωση Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων.

Στις μεθοδεύσεις μιας παρατεταμένης εκλογικής περιόδου με την τεχνητή «πόλωση» και τους σκυλοκαβγάδες ανάμεσα σε διαφορετικές μερίδες του κεφαλαίου στη χώρα μας, θα αντιτάξει την ανάγκη για αξιοποίηση κάθε ευκαιρίας και δυνατότητας συντονισμένων και αποφασιστικών αγώνων των εργαζόμενων και της νεολαίας:
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΡΟΥΣΗ, ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΥ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ Ν.Δ. ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ.
• Για συνδικάτα και αγώνες στα χέρια των εργαζόμενων.
• Για κατάργηση των αντεργατικών-αντιασφαλιστικών νόμων – Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις και στην ανεργία – Όχι στις ελαστικές εργασιακές σχέσεις – Ριζική μείωση των ωρών εργασίας και των ορίων συνταξιοδότησης – Ουσιαστικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις – Επίδομα Ανεργίας ίσο με το βασικό μισθό μέχρι την επανένταξη στην παραγωγή – Ίσα δικαιώματα για Έλληνες και ξένους εργάτες και νομιμοποίηση τους – Όχι στην αντιαγροτική πολιτική Κυβέρνησης-Ε.Ε.-Κεφαλαίου.
• Για δημόσια δωρεάν παιδεία και υγεία – Ενιαίο δωδεκάχρονο σχολείο – Ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση με ελεύθερη πρόσβαση χωρίς ταξικούς φραγμούς – Πλήρη και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη εργαζόμενων και ανέργων, Ελλήνων και μεταναστών.
• Για κατάργηση όλων των τρομονόμων – Υπεράσπιση και διεύρυνση των λαϊκών ελευθεριών και δικαιωμάτων – Άμεση απελευθέρωση των 7 διαδηλωτών της Θεσσαλονίκης.
• Ενάντια στους Ολυμπιακούς της φορομπηξίας και των εργατικών εγκλημάτων, της ντόπας, της μίζας, της καταστολής και της περιβαλλοντικής καταστροφής.
Η «Πρωτοβουλία Αγώνα» που μπόρεσε να συναρθρώσει την κοινωνική αναφορά και γείωση τοπικών και συνδικαλιστικών σχημάτων με τη συνολική στόχευση και τη συσσώρευση δυνάμεων μιας πολιτικής πρωτοβουλίας, έδειξε σε όλη τη διάρκεια του εξαμήνου της ελληνικής Προεδρίας της Ε.Ε. πως έχει τη δύναμη να ιεραρχεί πάνω απ’ όλα την ταξική και αγωνιστική ενότητα των εργαζόμενων και των νέων• να συνθέτει απόψεις, να εμπνέει, να προκαλεί τη μαχητική κινητοποίηση χιλιάδων αγωνιστών. Η απόφαση για τη διατήρηση και παραπέρα ανάπτυξη της «Πρωτοβουλίας Αγώνα» είναι η φυσιολογική συνέχεια αυτής της ελπιδοφόρας πορείας.
Η «Πρωτοβουλία Αγώνα» είναι ερμητικά κλειστή απέναντι σε κάθε κοντόθωρο παραγοντισμό, στη συναίνεση και τη συναλλαγή με τις κυρίαρχες αστικές και αντιδραστικές δυνάμεις, στις αυταπάτες για «λαϊκή εξουσία» στο έδαφος του καπιταλισμού, στον ηγεμονισμό και σεχταρισμό. Είναι ανοιχτή προς όλους εκείνους που αναζητούν αγωνιστική διέξοδο μέσα από την επαναστατική σύνθεση των απόψεων και την ενότητα στη δράση, κόντρα στη στείρα λογική της περιχαράκωσης και των μοναχικών δρόμων, του αδιέξοδου κατακερματισμού-κινηματισμού που αρνείται τη συσπείρωση των δυνάμεων και τη συνολική πάλη. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε ν’ αποκρούσουμε τη σοβαρή οπισθοδρόμηση στα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζόμενων και της νεολαίας που έχει μεθοδευτεί. Να συμβάλουμε στη διαμόρφωση ενός ισχυρού αντικαπιταλιστικού-αντιιμπεριαλιστικού ρεύματος. Να φέρουμε τη μεγάλη λαϊκή εξέγερση του Νοέμβρη του ‘73 στο σήμερα ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ.
Ν’ ανοίξουμε το δρόμο για την ανατροπή, για την κοινωνική και πολιτική χειραφέτηση. Για ένα κόσμο που θα ανήκει στους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου, στους εργάτες, στους νέους, στους λαούς, για την ειρηνική και ισότιμη ανάπτυξη όλων χωρίς εκμετάλλευση καταπίεση και πόλεμο!

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ
ΔΕΥΤΕΡΑ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ, 3:00μ.μ., Πλατεία Κλαυθμώνος, με τα μπλοκ της ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΑΓΩΝΑ

Για τους 7

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΓΩΝΑ χαιρετίζει τους χιλιάδες αγωνιστές που κινητοποιήθηκαν όλο αυτό το διάστημα τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς για να γίνει πραγματικότητα η αποφυλάκιση των 7 διαδηλωτών–απεργών πείνας της Θεσσαλονίκης. Τα σχέδια της κυβέρνησης και των κατασταλτικών μηχανισμών δεν πέρασαν. H κυβέρνηση, κάτω από το βάρος των μαζικών κινητοποιήσεων του τελευταίου διαστήματος, της αποφασιστικής στάσης των 7 συλληφθέντων και της διεθνούς κατακραυγής, αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Το κίνημα αλληλεγγύης και διεκδίκησης δικαιωμάτων και ελευθεριών είχε μια πρώτη νίκη. Η υπόθεση των 7 της Θεσσαλονίκης, πέρα από την απόπειρα της κυβέρνησης να πάρει τη ρεβάνς από το πολύμορφο κίνημα που αναπτύχθηκε κατά της συνόδου κορυφής της Ε.Ε., αποτέλεσε και ένα πείραμα μιας βαθιάς αυταρχικής τομής στην ελληνική κοινωνία. Το ότι βρεθήκαμε στο παρά πέντε να θρηνήσουμε θύματα απεργούς πείνας πρώτη φορά στην Ελλάδα και πρώτη φορά σε όλη την Ευρώπη μετά την υπόθεση του Μπόμπι Σαντς σημαίνει πολλά πράγματα για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και την επιχειρούμενη αυταρχική τομή που επιδιώκει. Οι δηλώσεις κορυφαίων στελεχών της όπως του Πετσάλνικου και του Πρωτόπαπα καταδεικνύουν δίχως άλλο το αποκρουστικό της πρόσωπο.
Η κυβέρνηση των αντεργατικών τομών, της ανεργίας, της λιτότητας, της συμμετοχής στους σχεδιασμούς και τις επεμβάσεις των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. χρειάζεται δίχως άλλο μια βαθιά ολοκληρωτικού τύπου αυταρχική πολιτική ενάντια στον «εχθρό λαό». Κυβέρνηση η οποία, στα πλαίσια της διεθνούς προώθησης τρομονόμων σε ΗΠΑ και Ε.Ε., των ενταλμάτων σύλληψης και έκδοσης πολιτών σε άλλη χώρα και του διεθνούς «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», επιδιώκει να χτίσει ένα σιδερόφρακτο κράτος απέναντι στις διεκδικήσεις και στους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας.
Η υπόθεση των 7 διαδηλωτών ήταν ένας ακόμη κρίκος στην ολοκληρωτική αλυσίδα από τις διώξεις μαθητών και αγροτών στο πρόσφατο παρελθόν, την κήρυξη κάθε απεργίας παράνομης από την «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη, τις δικονομικές παραβιάσεις στη δίκη της 17 Ν, το νέο νόμο περιορισμού των διαδηλώσεων, τις βιομετρικές εξετάσεις πολιτών, το αντιδραστικό ευρωσύνταγμα και τα νέα ασφυκτικά μέτρα ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων. Ήταν όμως ένας κρίκος που το κίνημα κατάφερε να σπάσει…
Το όλο πρωτοφανές καθεστώς πεντάμηνης κράτησης, βασανιστηρίων, σπίλωσης και τρομοκράτησης των 7 είχε σαφή στόχο την αποστολή ενός ισχυρού μηνύματος σε κάθε άνθρωπο που διαδηλώνει, αντιστέκεται, αμφισβητεί. Αυτό το διαμορφούμενο καθεστώς τύπου Γκουαντάναμο πρέπει να μας βρει όλους ενάντια του. Πολύ περισσότερο η αποδεδειγμένη πλέον προβοκάτσια των ΜΑΤ με την αλλαγή της τσάντας του ενός διαδηλωτή με άλλη ενοχοποιητικού περιεχομένου, αποκάλυψε το πρόσωπο των σύγχρονων κατασταλτικών μηχανισμών και των πολιτικών τους καθοδηγητών, που δεν είναι άλλοι από την ίδια τη κυβέρνηση.
Το κίνημα είχε μία πρώτη νίκη. Η επόμενη μέρα όμως δεν μπορεί να μας βρει σε εφησυχασμό. Δεν είναι μόνο ότι για τους 7 συνεχίζουν να ισχύουν οι κατηγορίες και θα παρθούν μέτρα επιτάχυνσης της δίκης τους, αλλά ότι το όλο πλέγμα του κυβερνητικού–κρατικού και εργοδοτικού αυταρχισμού παραμένει και αναπτύσσεται. Γι’ αυτό και πιστεύουμε ότι στη συγκυρία αυτή και με την επίθεση της κυβέρνησης και των κατασταλτικών μηχανισμών, της Ε.Ε και των ΗΠΑ σε εξέλιξη, χρειάζεται η πιο διαρκής, πολιτικά αιχμηρή και συνάμα μαζική σύγκρουση με όλο το πλέγμα του αυταρχισμού τόσο για την απόκρουση παρόμοιων επιθέσεων όσο και για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων και ελευθεριών της εποχής μας. Σ’ αυτή την πάλη η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΓΩΝΑ θα δώσει τον καλύτερο της εαυτό.
 

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΖΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ

Πρωτοβουλία
Αγώνα

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΖΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ
Κάτω τα χέρια από τον Γ.Σερίφη και τον Ε. Σκυφτούλη

ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ!

Πρωτοβουλία
Αγώνα

ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ!

Κοινό κάλεσμα κινήσεων και οργανώσεων

Κοινό κάλεσμα κινήσεων και οργανώσεων

Συγκέντρωση στα Προπύλαια και πορεία στη Βουλή
Πέμπτη 24 Ιούνη 7μ.μ.

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΥΡΩΤΡΟΜΟΝΟΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΕΝΤΑΛΜΑ ΣΥΛΛΗΨΗΣ
ΝΑ ΜΗΝ ΕΚΔΟΘΕΙ Ο ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΑΪΛΑΝ

Με το νέο ευρωτρομονόμο που προωθεί επειγόντως για ψήφιση στη βουλή η κυβέρνηση της Ν.Δ., με τη συναίνεση του ΠΑΣΟΚ, αναιρούνται τα ήδη υπονομευμένα δημοκρατικά δικαιώματα και οι λαϊκές ελευθερίες. Ανοίγει ο δρόμος για τη δίωξη ως «τρομοκρατικών» των κινητοποιήσεων των εργαζομένων και της νεολαίας (κλείσιμο δρόμων, καταλήψεις, απεργίες σε οργανισμούς κοινής ωφέλειας κ.λπ.) αλλά και κάθε κοινωνικής και πολιτικής δράσης που αμφισβητεί την κυρίαρχη πολιτική και το σύστημα και στοχεύει στην αλλαγή και ανατροπή τους.
Ταυτόχρονα, με το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης παρακάμπτεται κάθε εθνικός και συνταγματικός περιορισμός που ίσχυε μέχρι σήμερα για την έκδοση κατηγορουμένων σε άλλη χώρα, καταργείται εντελώς η έννοια του πολιτικού εγκλήματος και νομιμοποιείται ακόμη και η έκδοση «υπόπτων».
Πρόκειται για μια αντιδραστική αυταρχική επίθεση που εξοπλίζει με πρωτοφανείς υπερεξουσίες και αυταρχικές δυνατότητες την κρατική βία και μετατρέπει σε «ένοχη» και υπό παρακολούθηση ολόκληρη την κοινωνία, με τη «δαμόκλειο σπάθη» της ποινικοποίησης να επικρέμεται μόνιμα πάνω από την κοινωνική δράση, τους λαϊκούς αγώνες και την ανατρεπτική πολιτική αμφισβήτηση.
Αυτή η αρχή της «ασφάλειας» που διακηρύσσει και εφαρμόζει η Ε.Ε. και η κυβέρνηση της Ν.Δ. με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ είναι η ίδια αρχή που χρησιμοποιείται από τους αρχιτρομοκράτες της «Νέας Τάξης» για τη «νομιμοποίηση» των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και εγκλημάτων, όπως στο Ιράκ. Είναι το «δίκαιο» του Γουαντάναμο που οι ΗΠΑ θέλουν να επιβάλουν παντού στον κόσμο. Είναι το όχημα για την κλιμάκωση της επίθεσης του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων στα εργατικά δικαιώματα, για διαρκή λιτότητα και ευέλικτες εργασιακές σχέσεις.
Αυτή η αυταρχική επίθεση αναπτύσσεται ραγδαία στη χώρα μας με πρόσχημα και την «ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων», επεκτείνοντας το φακέλωμα, την παρακολούθηση και τη διαρκή επιτήρηση, μετατρέποντας τη χώρα σε ξέφραγο αμπέλι του ΝΑΤΟ και των μυστικών υπηρεσιών, οικοδομώντας ένα τεράστιο κατασταλτικό μηχανισμό που ήρθε για να μείνει και μετά τους αγώνες, όπως δείχνουν και οι νέες «Ολυμπιακές» φυλακές που ετοιμάζονται.
Τώρα είναι η ώρα της μαζικής αντίστασης και δράσης, για να μπει φραγμός στην αυταρχική επίθεση, για να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα και τις ελευθερίες που μας ανήκουν. Για να μην περάσει ο νέος ευρωτρομονόμος και να καταργηθεί όλη η «αντιτρομοκρατική» νομοθεσία. Για να αποτραπεί η ποινικοποίηση των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Για τα εργατικά δικαιώματα, τις συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες στους χώρους δουλειάς. Για πλήρη οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα σε όλους τους μετανάστες.
Για να μπει φραγμός στις εκδόσεις αγωνιστών, όπως αυτή που μεθοδεύεται για τον γνωστό Κούρδο αντιφασίστα και αντιιμπεριαλιστή αγωνιστή Ταϊλάν, που επιχειρείται να γίνει το πρώτο θύμα του αντιδραστικού ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης.

Λαϊκές Αγωνιστικές Κινήσεις, Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, Πρωτοβουλία Αγώνα

Στηρίζουν οι οργανώσεις:
Αριστερή Ανασύνθεση, ΑΡΑΣ,  ΔΕΑ, Δίκτυο για τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, ΚΚΕ( μ-λ), ΚΟΕ, Κομμουνιστική Ανανέωση, ΜΕ.Ρ.Α., Νεολαία Συνασπισμού, ΟΚΔΕ, Συνασπισμός, Συσπείρωση ενάντια στην κρατική τρομοκρατία

Ανοιχτό κάλεσμα για κινητοποιήσεις και παρεμβάσεις ενάντια στους Ολυμπιακούς της «Ισχυρής Ελλάδας», των πολυεθνικών και της καταστολής

Πρωτοβουλία
Αγώνα

Ανοιχτό κάλεσμα για κινητοποιήσεις και παρεμβάσεις ενάντια στους Ολυμπιακούς της «Ισχυρής Ελλάδας», των πολυεθνικών και της καταστολής

Η Πρωτοβουλία Αγώνα θεωρεί ότι θα πρέπει το επόμενο διάστημα να κλιμακωθεί η παρέμβαση και η δράση σε σχέση με τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Γιατί το τεράστιο κόστος της Ολυμπιάδας θα χρησιμοποιηθεί για άλλοθι μιας τεράστιας επίθεσης λιτότητας και συμπίεσης των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Γιατί η λογική της ιδιωτικοποίησης και της ανταποδοτικότητας στα δημόσια έργα και υπηρεσίες θα παραμείνει και μετά τους αγώνες.
Γιατί οι έκτακτες ρυθμίσεις και αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις θα γίνει προσπάθεια να μείνουν και μετά και να παγιώσουν ένα καθεστώς ελαστικής εργασίας και καπιταλιστικής βαρβαρότητας στους χώρους δουλειάς.
Γιατί οι πληγές στη φύση και το τοπίο της Αττικής (και όχι μόνο…) θα συνεχίσουν να υπάρχουν και μετά το τέλος των Αγώνων.
Γιατί η «Ολυμπιακή Εκεχειρία» μοιάζει με κακόγουστο αστείο όταν σύμφωνα με τις πρόσφατες αποφάσεις της Κωνσταντινούπολης το ΝΑΤΟ θα επεμβαίνει όλο και πιο ανοιχτά στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και ολόκληρη την περιοχή, βαθαίνοντας αντίστοιχα και τη στρατιωτική εμπλοκή της χώρας μας στα σφαγεία των «προληπτικών πολέμων».
Γιατί το τεράστιο πλέγμα κατασταλτικών πρακτικών και συνεργασίας με τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς  θα χρησιμοποιηθεί και μετά τους αγώνες ενάντια στις λαϊκές αντιστάσεις και διεκδικήσεις.

Για μας δεν πρόκειται για μάχη για «την τιμή των όπλων». Ούτε για προσπάθεια ιδεολογικής διαφοροποίησης για να έχουμε ήσυχη τη συνείδησή μας. Είναι μια μάχη προοπτικής, μια μάχη που κοιτάζει στο μέλλον, γιατί για να μπορούμε να δώσουμε τις μάχες μετά τους Ολυμπιακούς θα πρέπει να έχουμε μπορέσει από πριν να δώσουμε σχήμα και κατεύθυνση στη λαϊκή οργή, που ήδη μεγαλώνει καθώς η πορεία προς τους Ολυμπιακούς γίνεται ένα τεράστιο καψώνι για εκατομμύρια κατοίκους της Αθήνας και των άλλων Ολυμπιακών πόλεων

Απευθύνουμε έτσι ένα ανοιχτό, συντροφικό και συναγωνιστικό κάλεσμα σε όλες τις εργατικές συσπειρώσεις, παρεμβάσεις και κινήσεις, στις κινήσεις πόλεις και γειτονιάς, στα φοιτητικά και νεολαιίστικα σχήματα, στις αντιολυμπιακές κινήσεις και πρωτοβουλίες για κοινό πρόγραμμα παρεμβάσεων και κινητοποιήσεων.

Σ’ αυτό το πλαίσιο καταθέτουμε το παρακάτω πρόγραμμα παρεμβάσεων και κινητοποιήσεων, ως πρόταση ανοιχτή σε τροποποιήσεις και αλλαγές.

Έκδοση αφίσας και προκήρυξης.
Μοίρασμα προκηρύξεων και ανακοινώσεων, καθώς και αφισοκολλήσεις και στο κέντρο της Αθήνας και στους δήμους και γειτονιές του λεκανοπέδιου.
Κινητοποίηση-παρέμβαση ενάντια στις συνέπειες των Ολυμπιακών για τους εργαζόμενους στις 13 Ιουλίου.
Πολύμορφες κινητοποιήσεις, πανελλαδικού χαρακτήρα στις 20-24 Ιουλίου, που να περιλαμβάνουν παρέμβαση ενάντια στην ολυμπιακή καταστολή, εκδηλώσεις και ως κορύφωση μεγάλη πανελλαδική αντιολυμπιακή διαδήλωση στην Αθήνα.

Παράλληλα η Πρωτοβουλία Αγώνα θα διοργανώσει ανοιχτές συζητήσεις στο ίδιο διάστημα

Για την οριστικοποίηση του προγράμματος και των ημερομηνιών των κινητοποιήσεων καλούμε σε μεγάλη ανοιχτή σύσκεψη σχημάτων, παρεμβάσεων, κινήσεων και αγωνιστών την Δευτέρα 5 Ιουλίου, στις 7 μ.μ. στο θεατράκι στο Λόφο του Στρέφη

(θα ακολουθήσει, στις 8.30 μ.μ., εκδήλωση – ενημέρωση για τις διαδηλώσεις στην Κωνσταντινούπολη)

ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ – ΑΘΗΝΑ 2004 ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ«ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ»

Πρωτοβουλία
Αγώνα

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟ

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟ
ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΙΣ 19 ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ!
ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΛΑΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ!

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΦΑΡΣΑ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΦΑΡΣΑ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΙΡΑΚΙΝΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Όχι στο ευρωσύνταγμα, κάτω οι τρομονόμοι

Ήδη από το Δεκέμβρη 2004 έχει υπογραφεί η δέσμευση των χωρών-μελών της Ε.Ε. για την έγκριση του Ευρωσυντάγματος. Παρότι το “νέο σύνταγμα της Ευρώπης” θα επηρεάσει τη ζωή όλων των λαών της Ε.Ε., το περιεχόμενό του αποκρύπτεται επιμελώς. Ιδιαίτερα στη χώρα μας κυβέρνηση και αντιπολίτευση, σε αγαστή συνεργασία με τα ΜΜΕ, έχουν διαμορφώσει μια συνωμοσία σιωπής και ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΕΓΚΡΙΝΟΥΝ ΤΟ ΕΥΡΩΣΥΝΤΑΓΜΑ ΜΕ ΣΥΝΟΠΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΑΡΤΙΟ!
Δεν πρόκειται για τυχαία ή «ουδέτερη» επιλογή, ούτε για μια ακόμη ευρωπαϊκή σύμβαση που θα κυρωθεί από την ελληνική Βουλή. Πρόκειται για ένα κείμενο που, από τη στιγμή που θα εγκριθεί, θα έχει ισχύ ανώτερη από κάθε επιμέρους σύνταγμα και νόμο! Πρόκειται για ένα κείμενο που πραγματικά θα αλλάξει τη ζωή μας και θα βάλει στο στόχαστρο τα στοιχειώδη δικαιώματα μας.

Τι είναι το Ευρωσύνταγμα;
Από τα πρώτα κιόλας άρθρα, αναδεικνύεται η πραγματική φύση του κειμένου που ονομάστηκε «Ευρωσύνταγμα». Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για «Σύνταγμα», αλλά για μια διακρατική συμφωνία που σκοπό έχει να υπερασπίσει τα συμφέροντα των αστικών τάξεων των χωρών της Ε.Ε., και να περιορίσει τις δυνατότητες διεκδικήσεων από την πλευρά των λαών.
Αυτό αποτυπώνεται στις «βασικές αρχές» που θεμελιώνουν το Ευρωσύνταγμα. Όλα τα μέχρι σήμερα Συντάγματα στα πρώτα τους άρθρα ορίζουν ως θεμέλιους λίθους τους, υποκριτικά ή όχι, την προάσπιση των «ελευθεριών του πολίτη», την προώθηση της ειρήνης και της αλληλεγγύης των λαών κ.λπ. Αντίθετα, το Ευρωσύνταγμα στο 3ο κιόλας άρθρο του, ορίζει ως θεμέλιο λίθο του την «άκρως ανταγωνιστική κοινωνική οικονομία της αγοράς», και προβλέπει ότι «στις σχέσεις της με τον υπόλοιπο κόσμο, η Ε.Ε. επιβεβαιώνει και προωθεί τις αξίες της και τα συμφέροντά της».
Η θεμελιακή κατοχύρωση των νόμων της αγοράς διατρέχει όλες τις διατάξεις του Ευρωσυντάγματος, διαλύοντας εξαρχής κάθε αυταπάτη: οι βασικές αρχές που διέπουν το Ευρωσύνταγμα είναι η ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων και κεφαλαίων στην Ε.Ε. και η αύξηση των κερδών των επιχειρήσεων στον “ενιαίο χώρο” της Ε.Ε., και όχι η “ευημερία” των πολιτών, όπως θέλουν να το παρουσιάζουν.
Είναι σαφές ότι το Ευρωσύνταγμα, και κυρίως η πολιτική της περαιτέρω πολιτικής “ενοποίησης” της Ε.Ε., έχει στόχο την ισχυροποίηση της θέσης των ευρωπαϊκών κεφαλαίων (και μάλιστα των πιο επιθετικών) στο διεθνή ανταγωνισμό, και την κατάκτηση μιας νέας, καλύτερης θέσης στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα και τη Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Ποιος αποφασίζει στην Ε.Ε.;
Το Ευρωσύνταγμα καταργεί επίσημα τον ιστορικό (και ανυπόληπτο πλέον) διαχωρισμό των εξουσιών: της νομοθετικής, της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναγορεύεται πλέον σε ανώτατη “υπερδιοίκηση” που συγκεντρώνει στα χέρια της εξουσίες νομοθετικές, εκτελεστικές και δικαστικές: την αποκλειστική νομοθετική πρωτοβουλία («οι νομοθετικές πράξεις της Ένωσης, μπορούν να εκδίδονται μόνο βάσει προτάσεως της Επιτροπής» Ι.25.2), τον έλεγχο της εφαρμογής των διατάξεων του Ευρωσυντάγματος, την επίβλεψη της εφαρμογής του δικαίου της Ε.Ε., την εκτέλεση του προϋπολογισμού και τη διαχείριση οικονομικών προγραμμάτων (Ι.25.1)!
Η “αντιπροσωπευτική” διακυβέρνηση εγκαταλείπεται και η διοίκηση ανατίθεται σε ολιγομελή διορισμένα όργανα, όλο και πιο κλειστά και αδιαφανή. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (με τις παραπάνω υπερ-αρμοδιότητες) αποτελείται  από: τον Πρόεδρο, τον Υπουργό Εξωτερικών της Ε.Ε. και τους διορισμένους Επιτρόπους (Ι.25.3). Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψηφίζει μόνο μετά από πρόταση της Επιτροπής. Με δεδομένο δε ότι «η Ένωση διαθέτει αποκλειστική αρμοδιότητα να θεσπίζει τους αναγκαίους για τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς κανόνες ανταγωνισμού…» και, επίσης αποκλειστική αρμοδιότητα χάραξης της νομισματικής και κοινής εμπορικής πολιτικής (Ι.12.1), γίνεται αντιληπτή η πρόθεση υποβάθμισης του ρόλου των αντιπροσώπων, έτσι ώστε να σταλεί το μήνυμα ότι οι, πολιτικά πιο ευάλωτες στην πίεση των λαών, εθνικές κυβερνήσεις, περνούν στο παρασκήνιο, ενώ οι ευρωβουλευτές αποκτούν ρόλο σχεδόν διακοσμητικό!
Το ίδιο συμβαίνει και με τα οικονομικά ζητήματα, η αρμοδιότητα των οποίων εκχωρείται σε κλειστά όργανα της Ε.Ε. Θεσμοθετείται αυτοτελής πολιτικός ρόλος για το Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών, το οποίο, αποτελούμενο από τις Εθνικές Κεντρικές Τράπεζες, υπό τη διεύθυνση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, χαράζει και ασκεί τη νομισματική πολιτική της Ε.Ε.  Ζητείται δε η γνώμη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, για κάθε σχετική πράξη της Ε.Ε., αλλά και για κάθε σχέδιο εθνικής νομοθετικής διάταξης (Ι.29.1,2,5). Μάλιστα, το Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών κατέχει και διαχειρίζεται το σύνολο των συναλλαγματικών αποθεμάτων των κρατών μελών (ΙΙΙ.77.2.γ).
Η παραδοσιακή “ανεξαρτησία των εξουσιών” δίνει τη θέση της στην ανεξαρτησία των οργάνων. Χαρακτηριστικά, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και οι εθνικές Κεντρικές Τράπεζες υποχρεούνται σε απόλυτη ανεξαρτησία από τα κράτη-μέλη και τους άλλους φορείς της Ένωσης, ενώ τα κράτη-μέλη αναλαμβάνουν την υποχρέωση να απόσχουν από κάθε προσπάθεια επηρεασμού των αντιπροσώπων τους σε αυτά (ΙΙΙ.80). Αντίστοιχη ανεξαρτησία οφείλει να επιδεικνύει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Ι.25.4) ενώ ο Πρόεδρος της Επιτροπής «…ορίζει τους 13 Επιτρόπους με κριτήριο την επαγγελματική τους επάρκεια… και την αδιαμφισβήτητη ανεξαρτησία τους» (Ι.26.2). Όπου βέβαια “ανεξαρτησία” σημαίνει να είναι ανεπηρέαστοι από τα λαϊκά αιτήματα και όχι ανεπηρέαστοι από τα μεγάλα ευρωπαϊκά κεφάλαια, η διαπλοκή με τα οποία, όπως φάνηκε και από την τελευταία θυελλώδη εκλογή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, είναι σχεδόν επιβεβλημένη!

Στο στόχαστρο τα δικαιώματα των εργαζόμενων
Βασικό μέλημα των συντακτών του Ευρωσυντάγματος είναι η εξασφάλιση της ελευθερίας της αγοράς και του ανταγωνισμού στα πλαίσια της Ε.Ε., ακόμη κι αν αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζόμενων: αίρονται κάθε είδους περιορισμοί ή έλεγχοι στην εγκατάσταση εταιριών στο έδαφος οποιουδήποτε κράτους μέλους (ΙΙ.22.1), απελευθερώνεται η παροχή υπηρεσιών από εταιρείες, ακόμη και αν πρόκειται για καταγεγραμμένα αστικοδημοκρατικά λειτουργήματα (ΙΙΙ.29,30), ενώ καταργούνται οι ενισχύσεις που τυχόν χορηγούνται υπό οποιαδήποτε μορφή σε ορισμένους κλάδους επιχειρήσεων –π.χ. κοινωνικού ενδιαφέροντος, όπως είναι οι συγκοινωνίες– προκειμένου να μη νοθεύεται ο ανταγωνισμός (ΙΙΙ.56.1). Και βέβαια οι εργαζόμενοι δεν αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερο σεβασμό από τα εμπορεύματα που πρέπει να διακινούνται ελεύθερα από χώρα σε χώρα, με «ευελιξία» και «ελαστικότητα» (οι λέξεις που αντικαθιστούν πια το δικαίωμα στη μόνιμη εργασία και την ασφάλιση…)
Από την άλλη πλευρά και πρώτη φορά, εμφανίζεται μια χάρτα δικαιωμάτων της εργοδοσίας, στο πλαίσιο της οποίας θεσμοθετείται συνταγματικά το lock-out! Αναβαπτιζόμενο ως «δικαίωμα ανταπεργίας», το από χρόνια απαγορευμένο αυταρχικό κλείσιμο του εργοστασίου ή της εταιρείας και η άρνηση της εργοδοσίας να δεχτεί την παροχή εργασίας των ανυπάκουων εργαζομένων (συνοδευόμενη φυσικά από άρνηση να τους πληρώσει), αναγνωρίζεται ως «δικαίωμα συλλογικής δράσης» (ΙΙ.27) των εργοδοτών, απέναντι στο δικαίωμα απεργίας των εργαζομένων.

Στο στόχαστρο και η εκπαίδευση
Με βάση το Ευρωσύνταγμα, η εκπαίδευση αποτελεί δικαίωμα που παρέχεται δωρεάν μόνο μέχρι το βαθμό της «υποχρεωτικής εκπαίδευσης»! Στην ίδια διάταξη θεμελιώνεται επίσης η «ελευθερία ίδρυσης εκπαιδευτικών ιδρυμάτων» (ΙΙ.14.2,3), κατοχυρώνεται δηλαδή συνταγματικά η αγοραία ιδιωτική εκπαίδευση. Παράλληλα, ο βραχνάς της συνεχούς κατάρτισης και επανακατάρτισης βαφτίζεται «δικαίωμα», το οποίο φυσικά δεν παρέχεται δωρεάν (ΙΙ.14.1).
Η αγωνία της δια βίου κατάρτισης και της εργασιακής περιπλάνησης αποκτά συντακτική νομιμότητα και απελπιστική μονιμότητα. Η όλη εκπαιδευτική διαδικασία αφενός προσδένεται στις στρατηγικές αλλά και τις συγκυριακές ανάγκες του κεφαλαίου, αφετέρου αλλάζει την εικόνα του εκπαιδευόμενου, ο οποίος με στρατιωτική πειθαρχία μεταλλάσσεται ολόκληρος (αλλάζει τόπο, γνωστικό αντικείμενο, ιδιότητα επιστημονική ή επαγγελματική, θεωρεί αυτονόητο το να εναλλάσσει περιόδους εργασίας με περιόδους ανεργίας, κατά τις οποίες υποχρεούται να επανακαταρτίζεται) προκειμένου, ολοένα και πιο ευέλικτος, να γίνει απλώς πιο ελαστικός «απασχολήσιμος», στη βάση των αναγκών του κεφαλαίου.

Οι πολλές ελευθερίες κομμένες
Για να μη μένει πια καμιά αμφιβολία για τους σκοπούς της Ε.Ε. όσον αφορά και τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, το Ευρωσύνταγμα αρνείται να ενσωματώσει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που έχει ψηφιστεί και είναι σε ισχύ από το… 1957!
Όλα αυτά, κοντά στη θεσμοθέτηση των ευρωενταλμάτων, με βάση τα οποία θα εκδίδεται αυτόματα οποιοσδήποτε πολίτης της Ε.Ε. στη χώρα που τον ζητάει, χωρίς να ελέγχονται οι κατηγορίες που του έχουν απαγγελθεί, ούτε οι συνθήκες κάτω από τις οποίες θα κρατηθεί ή θα δικαστεί. Κοντά στις διακρατικές συμφωνίες για από κοινού παρακολούθηση και έκδοση υπόπτων. Κοντά στην Ευρώπη-φρούριο για τους μετανάστες, στην Ευρώπη της Σένγκεν και των ευρω-τρομονόμων.

Η άμυνα απέναντι στον …εσωτερικό εχθρό
Από τα πιο σημαντικά μέρη του Ευρωσυντάγματος είναι η «κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας» (Ι.40). Καθιερώνεται δόγμα ενιαίας αντιμετώπισης εσωτερικού και εξωτερικού εχθρού, με την αναγόρευση της τριπλέτας «κοινή εξωτερική πολιτική + πολιτική άμυνας + πολιτική ασφάλειας» στο δεύτερο (μαζί με την αγορά) στρατηγικό πυρήνα της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Δόγμα που, καθ’ ομολογία των συμβαλλομένων, υπαγορεύθηκε από την ανάγκη να εκδηλωθούν οι επιθετικού χαρακτήρα παγκόσμιες επιδιώξεις της Ε.Ε. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αξιολογεί τακτικά τις απειλές που αντιμετωπίζει η Ένωση και οι περιπτώσεις «πρόληψης τρομοκρατικής απειλής» στο έδαφος κράτους-μέλους ή «ενδεχόμενης τρομοκρατικής επίθεσης» στο εσωτερικό κράτους-μέλους, αντιμετωπίζονται από κοινού με πολιτικά ή στρατιωτικά μέσα.
Επιπλέον είναι σαφείς οι προθέσεις της Ε.Ε. σε σχέση με τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, αφού τίθεται ως πρωταρχικός στόχος η κατάκτηση της στρατιωτικής επιχειρησιακής αυτονομίας της Ε.Ε. κυρίως στις αποστολές στο εξωτερικό (στοιχείο απαραίτητο για να ανταγωνιστεί τις Η.Π.Α.) και καθιερώνονται συνταγματικά οι «προληπτικοί πόλεμοι» και οι επεμβάσεις μέσω αποστολών εκτός Ε.Ε. (Ι.40.1), που περιλαμβάνουν ρητά δράσεις «αφοπλισμού», αποστολές «πρόληψης» των συγκρούσεων, επέμβαση μάχιμων δυνάμεων στη διαχείριση των κρίσεων, επιχειρήσεις σταθεροποίησης κ.λπ. (ΙΙΙ.210.1).
Για την αποφυγή, δε, κάθε παρεξήγησης, το Ευρωσύνταγμα αναφέρεται στη χρήση όλων των μέσων, «συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών…» για «την πρόληψη τρομοκρατικής απειλής στο έδαφος κράτους-μέλους, την προστασία από ενδεχόμενη τρομοκρατική επίθεση και παροχή συνδρομής σε κράτος μέλος στο έδαφός του σε περίπτωση τρομοκρατικής επίθεσης» (Ι.42). Πολύ περισσότερο αυτό αφορά βέβαια την πειθάρχηση των κινημάτων που μπορεί να ξεσπάσουν σε κράτη-μέλη της Ε.Ε., παρά την αόρατη απειλή της…Αλ Κάιντα.

Με την επιχείρηση αποσιώπησης της ουσίας του Ευρωσυντάγματος θέλουν να μας κρύψουν ότι:
Όπως όλες οι ευρωπαϊκές οδηγίες, έτσι και το Ευρωσύνταγμα, δεν είναι νόμοι που επιβάλλονται από τον ουρανό, είναι επιλογές του ευρωπαϊκού κεφαλαίου και των εκάστοτε κυβερνήσεων. Η ύπαρξή τους όμως, βοηθάει τους εκάστοτε κυβερνώντες να εκβιάζουν τις λαϊκές κινητοποιήσεις και τα εργατικά αιτήματα στο όνομα ενός υπέρτατου νόμου στον οποίο “δεν μπορούμε να πάμε κόντρα”. Είναι ένας τρόπος θωράκισης απέναντι στα λαϊκά αιτήματα.
Όσο για την ευρωπαϊκή “ταυτότητα” και το διαφορετικό ευρωπαϊκό “πολιτισμό”, που προβάλλουν ως επιχείρημα, καταρρέει κάθε μέρα μπροστά στην Ευρώπη-φρούριο της Σένγκεν και των ευρω-τρομονόμων, στην Ευρώπη που όχι μόνο δεν διατύπωσε αντίθεση στην αμερικανική επέμβαση, αλλά μαζεύτηκε σαν το κοράκι πάνω από το βομβαρδισμένο Ιράκ να διεκδικήσει κομμάτι από την πίτα της ανοικοδόμησης, ενώ και σήμερα δεν διατυπώνει καμιά αντίθεση στις νέες πολεμικές βλέψεις των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν και της Συρίας.
Είναι πια ξεκάθαρο ότι η Ε.Ε. δεν φτιάχτηκε για να αποτελέσει το “σπίτι των λαών”, αλλά μια σύμπραξη των αστικών τάξεων και των ιμπεριαλιστών της Ευρώπης με στόχο να αυξήσουν την κερδοφορία τους, να εκμεταλλευτούν πιο αποτελεσματικά τους εργαζόμενους στις χώρες τους και να πάρουν μέρος στη συνολική καταλήστευση του πλανήτη. Η πολυδιαφημισμένη Ευρωπαϊκή Ενοποίηση (που “ολοκληρώνεται” με το Ευρωσύνταγμα) δεν έφτιαξε έναν κοινό χώρο προς όφελος των λαών, αλλά έναν χώρο ελεύθερης διακίνησης και κερδοφορίας των κεφαλαίων. Και βέβαια δεν πρόκειται για έναν “ενιαίο” χώρο, αφού οι ανταγωνισμοί και τα επιμέρους συμφέροντα μεταξύ των αστικών τάξεων είναι στην ημερήσια διάταξη.
Η οπτική μιας “άλλης” Ευρώπης, μιας “Ε.Ε. των λαών” σε αντίθεση προς την Ε.Ε. του κεφαλαίου αποδεικνύεται περίτρανα χρεοκοπημένη: οι διατάξεις του Ευρωσυντάγματος αποδεικνύουν με τρόπο ξεκάθαρο ότι η Ε.Ε. είναι ένας ιμπεριαλιστικός μηχανισμός και δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί ή να αλλάξει προς όφελος των λαών∙ μπορεί μόνο (και πρέπει) να ανατραπεί!
Γι’ αυτούς τους λόγους δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί στο Ευρωσύνταγμα η αριστερά του ΣΥΝ, που βλέπει θετικά την Ε.Ε. και είναι έτοιμη να προτείνει “βελτιώσεις” και “αλλαγές”. Ούτε όμως η οπτική του ΚΚΕ, που θεωρεί ότι οι βουλές της Ε.Ε. επιβάλλονται “απέξω” στην ανήμπορη ελληνική αστική τάξη, και προτείνει την αποδέσμευση από την Ε.Ε. σε όφελος μιας “εθνικής ανάπτυξης”.

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΕΥΡΩΣΥΝΤΑΓΜΑ!
Να μην τους αφήσουμε να αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. Μας προβάλλουν ως «εθνικό στόχο», εξυπηρέτησης του κοινού καλού, την υπερψήφιση του Ευρωσυντάγματος από την ελληνική Βουλή. Δεν κάνουν καν τον κόπο να μιλήσουν για δημοψήφισμα, όπως σε άλλες χώρες της Ε.Ε., αλλά φροντίζουν όλη αυτή η ιστορία να περάσει με μια συνωμοσία σιωπής. Ο λαός όμως δεν μπορεί να ξεχάσει τι σήμαινε ο “εθνικός στόχος” της ένταξης στην ΟΝΕ και το ευρώ: κερδοφορία για το κεφάλαιο, ακρίβεια και λιτότητα για τους εργαζόμενους. Το ίδιο θα συμβεί και με την ένταξη στο Ευρωσύνταγμα.
Γι’ αυτό πρέπει να αγωνιστούμε ενάντια στο Ευρωσύνταγμα και τις πολιτικές της Ε.Ε.
Γιατί σήμερα αγώνας ενάντια στην επίθεση του ελληνικού κεφαλαίου στα δικαιώματα και τις ανάγκες μας σημαίνει και αγώνας ενάντια στην Ε.Ε., αγώνας για την αποδέσμευση της Ελλάδας από την Ε.Ε. Η αποδέσμευση της Ελλάδας από την Ε.Ε., από τη σκοπιά των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων συνδέεται άμεσα με τους αγώνες και τη διεθνιστική πάλη των λαών στην Ευρώπη και όλη την περιοχή ενάντια στον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο, την πάλη για την κοινωνική χειραφέτηση.

ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε.- Η Ε.Ε. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ